Tarashtaghorataranisutra 2

2

རྟེན་ཕ་རོལ་ཐུར་དུ་འབབ་འགྱུར་ཏེ། །དུད་འགྲོ་གླེན་ལྐུགས་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་དང་། །གྱེན་ཐུར་འབབ་འཛེག་གཡང་ས་ངལ་བའི་ལམ། །འཇིགས་ཤིང་དངངས་སྐྲག་ཤིན་ཏུ་སྐྱི་གཡའ་བ། །ཟོན་དང་བཅས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་མི་ཁྱབ། །ཡི་དགས་ལྟོགས་ཤིང་སྐོམ་དང་ལུས་མི་འཚམ། །བཟའ་བཏུང་སྣང་ཡང་གཞན་གྱིས་བསྲུངས་པ་དང་། །ཁ་ཅིག་ཟོས་ཀྱང་མེ་དང་མཚོན་དུ་འགྱུར། །ལྟོགས་ཤིང་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་མི་ཁྱབ། །དམྱལ་བར་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི། །རང་དབང་མེད་པར་གཤིན་རྗེ་གདུག་པས་ཁྲིད། །བསྲེགས་ཤིང་བཙོས་ཏི་མཚོན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཐུབ། །བསྲན་གླགས་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཚ་དང་གྲང་། །དེས་ན་ཚེ་འདིར་སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་པ། །རང་གིས་རང་ལ་མངན་ནི་ཆེར་བྱས་ཡིན། །བསྐལ་པ་མང་པོར་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོས་གདུངས། །ཐར་པའི་དུས་མེད་བསྲན་པའི་གླགས་ཀྱང་མེད། །དྲན་པ་གསལ་བས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཤེས། །སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་སྨྲེ་སྔགས་རང་ལ་རྨོ། །སྐད་ངན་དྲག་པོའི་ཀུ་སྒྲས་གཞན་ཡང་སྐྲག །དེ་ལ་སོགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསམ་མི་ཁྱབ། །གང་དག་ཉེས་དམིགས་རབ་ཏུ་ཤེས་གྱིས་ལ། །ངན་སོང་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤངས། །སྡིག་པའི་རྣམ་པ་ཕྲ་རགས་གང་ལ་ཡང་། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱད་ཏ་རེ། །རང་ཡང་བདེ་ལ་འགྲོ་རྣམས་ཡོངས་ལ་ཕན། །ཆགས་སྡང་རྨོངས་སྤངས་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་བརྟན། །སྒོ་གསུམ་དང་བས་འབད་དེ་དགེ་བ་སྤྱད། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་འབད། །མེ་ཏོག་སད་ཀྱིས་ཁྱེར་བའི་འབྲས་བུ་ལ། །སོ་ནམ་བྱས་ཀྱང་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་ལྟར། །སྡོམ་ཉམས་ཐེ་ཚོམ་ཟོས་པའི་གང་ཟག་གིས། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་རིག་སྔགས་བསྒྲུབ་གྱུར་ཀྱང་། །བྱིན་བརླབས་འབྱུང་ངོ་སྙམ་ཡང་འབྱུང་མི་སྲིད། །རྩོལ་བ་དེ་དག་ངལ་བ་དོན་མེད་འགྱུར། །རིག་སྔགས་དེ་ཡང་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་དང་མཚུངས། །ཏིང་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་བྱིས་པའི་བསམ་པ་འདྲ། །སྐྱོན་མེད་སྐྱེས་བུས་རིག་སྔགས་དེ་བསྒྲུབས་ན། །ཇི་ལྟར་

Will plunge downward when they pass from this world.

“Animals, dull and mute, devour one another.
They climb and descend, up and down, on an abysmal path of toil.
Terrified and afraid, they tremble in panic,
As their dreadful suffering defies imagination.

“Pretas suffer from hunger and thirst, their bodies deformed.
If food and drink should appear, it is guarded by others,
And even if they consume a little, it turns into fire and swords.
Their suffering from hunger and thirst defies imagination.

“Those beings who are born in the hell realms
Are powerlessly led by Yama’s henchmen.
Burned and boiled, they are sliced asunder by swords;
Their suffering from heat and cold is unbearable.

“Thus, those who commit evil deeds in this life
Are committing a great injury to themselves.
They will be tormented by intense suffering for many eons,
With no chance to escape and no means of enduring it.

“Keep this clearly in mind, and understand the results of actions.
Otherwise you will sow your own unbearable suffering and lament.
Even others will be frightened by the terrible din of your agonized screams,
For these kinds of sufferings are beyond imagination!

“Whoever understands such grave faults
Will abandon the causes of the three lower realms.
Wherever evil manifests, subtle or coarse,
Act swiftly by way of body, speech, and mind.

“You will then be happy and offer help to all beings.
You will give up attachment, aversion, and ignorance and strengthen the root of compassion.
You will practice virtue, striving avidly with body, speech, and mind,
And endeavor in this most profound quintessence.⁶

“The fruit of a flower overcome by frost,
Although cultivated, will produce no sprouts.
Likewise, those who transgress their vows and entertain doubts
May practice the most profound of vidyāmantras,
Thinking, ‘Blessings will come,’ but this is impossible—
Their efforts amount to meaningless hardship.

“Their vidyāmantra becomes like the prattle of common folk,
And their absorption resembles the musings of a child.
But if people without fault practice vidyāmantras,