The Dhāraṇī “Heap of Flowers” 1

1

༄༅༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་པུཥྤ་ཀཱུ་ཊ་ནཱ་མ་དྷཱ་ར་ཎཱི། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་མེ་ཏོག་བརྩེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཚོ་ཆེན་པོ་མ་དྲོས་པ་ན། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་པའི་ཁང་པ་ན། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱའི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་དང་གཞན་དག་ནས་འདུས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་དུ་ཚང་བ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུངས་ཐོབ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ། ས་བཅུ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཤ་སྟག་དང་ཡང་ཐབས་ཅིག་གོ། །དེའི་ཚེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཆོད་པ་བགྱིས་ན་དེའི་བསོད་ནམས་ཇི་སྙེད་ཅིག་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཆོད་པ་བགྱིས་ན་དེའི་བསོད་ནམས་ཇི་སྙེད་ཅིག་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་ཁྱོད་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་

Homage to all buddhas and bodhisattvas.

Thus did I hear at one time. The Blessed One was residing on the shores of the great Lake Anavatapta, in the mansion of the nāga king Anavatapta, together with a great monastic retinue of five hundred monks and a great retinue of bodhisattvas, numbering an even thousand, gathered from various world-systems. Without exception, they all possessed dhāraṇī, possessed contemplation, had one rebirth remaining, were well established on the ten levels, were consecrated with the consecration of immediately being heirs apparent, ⁸ had donned the great cuirass, and entertained no doubts regarding the qualities of a buddha.

At that time, the bodhisattva mahāsattva⁹ Siṃhavikrīḍita came and took a seat in that very retinue. The bodhisattva mahāsattva Siṃhavikrīḍita then rose from his seat, placed his upper garment on one shoulder, placed his right kneecap on the ground, cupped his palms in reverence toward the Blessed One, and said to the Blessed One,

“Blessed One! How much merit does a son or daughter of noble family who performs worship to a thus-gone one accrue?”

The Blessed One replied to the bodhisattva mahāsattva Siṃhavikrīḍita, “Siṃhavikrīḍita, do not say ‘Blessed One, how much merit does a son or daughter of noble family who performs worship to a thus-gone one accrue?’ Why is that?