The Dhāraṇī “Heap of Flowers” 3

3

གྱི་ཆ་དང་། གྲངས་དང་། ཆ་དང་། བགྲང་བ་དང་། བསྐྲུན་པ་དང་། རྒྱུར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བ་ནས་དཔེའི་བར་དུ་ཡང་མི་བཟོད་དོ། །སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་གང་ཞིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ལོ་གཅིག་གམ། ལོ་བརྒྱའམ། ལོ་སྟོང་ཡང་རུང་སྟེ། བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་དང་། གང་ཞིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ཟིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་འགའ་འབུལ་ལམ། ཆུ་སྙིམ་པ་གང་ཙམ་འཐོར་རམ། བྱུག་པའི་ཐིག་ལེ་འདྲིའམ། མེ་ཏོག་གི་ཉལ་ཉིལ་འཕྱག་གམ། བྱུག་པ་འབུལ་ལམ། སྦོས་འབུལ་ལམ། མེ་ཏོག་འབུལ་ལམ། བདུག་སྤོས་འབུལ་ལམ། ཕྲེང་བ་འབུལ་ལམ། རོལ་མོའི་སིལ་སྙན་འབུལ་ལམ། གདུགས་འབུལ་ལམ། དྲིལ་བུ་འབུལ་ལམ། དབྱངས་པ་འབུལ་ལམ། རྒྱལ་མཚན་འབུལ་ལམ། བ་དན་འབུལ་ལམ། དར་འབུལ་ལམ། མར་མེ་འབུལ་ཞིང་། ཕུལ་ནས་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གོམ་པའི་གར་སྟབས་འགའ་བོར་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི། སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་བསྐལ་པར་རམ། བསྐལ་པ་བརྒྱའམ། བསྐལ་པ་སྟོང་དུའམ། བསྐལ་པ་འབུམ་དུ་ཡང་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་གནས་མེད་དེ། འདི་ལ་དོགས་པའམ། ཡིད་གཉིས་སམ། ཐེ་ཙོམ་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་མེ་ཏོག་བརྩེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་ཡོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་བདེ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་། ལྷ་དང་མིའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེའི་དོན་དང་། ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། །སེང་གེ་རྣམ་པར་རྩེ་གང་ལ་ལ་ཞིག་མེ་ཏོག་བརྩེགས་པའི་གཟུངས་འདི་འཛིན་ཏམ། འཆང་དམ། ཀློག་གམ། ཡིད་ལ་བྱེད་དམ། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་དམ། གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་འཆད་པ་དེ་རྟག་ཏུ་ཚེ་རབས་དྲན་པར་འགྱུར། དེ་

not a hundred-thousandth. It would not even count as any part, any number worthy of consideration, simile, or approximation of any kind. It would not even be close; it would not even compare.

“Suppose, Siṃhavikrīḍita, that a person were to honor a thus-gone, worthy, fully awakened, perfect Buddha with various comforts for a year, a century, or even a millennium. And suppose that a person who has fully adopted the resolve of awakening were, with the intent of worshiping a thus-gone one, to offer a single flower,¹⁵ pour out a handful of water, apply a drop of fragrant pigment, remove withered flowers, or offer some unguent, incense, flowers, perfume, garlands, music, or a parasol, bell, hanging cloth, banner, flag, piece of cloth, or a lamp at a caitya of a thus-gone one who has departed into complete nirvāṇa, and after having made this offering were to say with a rejoicing heart at every step forward, ‘Homage to that Blessed Buddha.’ It is simply impossible, Siṃhavikrīḍita, that these people would fall into unfavorable rebirths for an eon, or a hundred eons, a thousand eons, or one-hundred thousand eons. Have no distrust, no doubts, and no uncertainty about this.¹⁶

“Siṃhavikrīḍita, there is a dhāraṇī named Heap of Flowers that I will teach for the profit of many beings, for the happiness of many beings, to take pity on many people, for the benefit, profit, and happiness of a great many beings, gods and humans. Siṃhavikrīḍita, whoever holds this dhāraṇī, Heap of Flowers, upholds it, recites it, memorizes it, masters it, or extensively explains it to others will invariably remember former births,