Mahapratisara Mahavidyarajni 29

29

འཁྲུགས་ཏེ་རྔམས་ནས་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཁྱེད་ཅག་དེང་ལ་མི་འདི་ཆིངས་ཏེ། ཆུར་བོར་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། གཤེད་མའི་མི་དེ་དག་གིས་ཁྲིད་དེ་ཆུར་བོར་རོ། །མི་དེ་ཆུ་བོར་མ་ཐག་ཏུ་མི་དེ་ཇི་ལྟར་ཐང་ལ་འདུག་པ་བཞིན་དུ་ཆུ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །ཆིངས་མ་དེ་དག་ཀྱང་དུམ་བུར་ཆད་དོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཐོས་པ་དང་། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ནས་མིག་ཚུགས་སུ་བལྟས་ཏེ། །ཨེ་མའོ་མི་འདི་ངོ་མཚར་ཏོ། །འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་མི་དེ་བཀུག་སྟེ། ཀྱེ་མི་ཁྱོད་ཅི་ཞིག་ཤེས་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །མི་དེས་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རིག་པ་ཆེན་མོ་སོ་སོར་འབྲང་བ་ཆེན་མོ་འཆང་བ་ལས་གཞན་ནི་ཅི་ཡང་མ་འཚལ་ཏེ། ལྷ་དེ་ནི་དེའི་མཐུ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །རིག་པ་ཆེན་མོ་དགེ་བར་གསུངས། །འཆི་བདག་ནན་ཏུར་རྨོངས་བྱེད་པ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྒྲོལ། །ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐར་བར་བྱེད། །རིག་པ་ཆེན་མོ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། །དུས་མིན་འཆི་ལས་རབ་ཏུ་སྒྲོལ། །ནད་ཆེན་རྣམས་ནི་ཟློག་བྱེད་པ། །མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་གསུངས། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་ཆེན་མོ་སོ་སོར་འབྲང་བ་ཆེན་མོ་ལ་མཆོད་ནས་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །མི་དེ་ཡང་བློན་ཐབས་བྱིན་ཏེ། རང་གི་གཉེན་གྱི་མདུན་དུ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་གཙོ་བོར་དབང་བསྐུར་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་ན་རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་སོ་སོར་འབྲང་བ་ཆེན་མོ་འདིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་རྙེད་དོ། །སེམས་ཅན་གནོད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་འགལ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་ཆེན་མོ་འདི་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཏེ། གང་དུ་ཡང་ཐོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟག་ཏུ་ལུས་ལ་གདགས་ཤིང་བཅང་བར་བྱའོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ་ཆོ་ག་ལེགས་པར་བྱས་ཏེ། རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་འདི་བྲི་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དེ་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་

Outraged, he commanded them, ‘Well then, go right away! Chain him up and toss him into the river!’ The executioners led the man away and tossed him into the river. The moment the man was tossed in the river, it was as though he were sitting in a field: the river had disappeared, and the chains had broken into pieces. When the king heard about this, he was shocked, stared with wide eyes, and said, ‘Wow! This man is amazing! I wonder why.’ Then the king summoned the man and said, ‘Man! What do you know?’ The man replied, ‘Great King! I do not know anything at all other than to wear the great amulet, the great queen of incantations. This, Your Majesty, is its power.’ The king said, ‘This is spectacular! It is a well-spoken, great incantation!

“ ‘It confounds the cudgel of the Lord of Death.
It is blessed by all buddhas.
It delivers all beings.
It frees from all sickness and pain.

“ ‘This majestic great incantation
Saves from untimely death.
It cures severe illness.
It was uttered by the compassionate lords.’

“Then, in an ecstatic mood, the king worshiped and praised the great amulet, queen of incantations. He elevated the man to high rank,⁷⁰ and in front of his own people he anointed the man as lord of the city.

“Thus, great brahmin, this queen of incantations, the great amulet, receives great honor everywhere. It cannot be transgressed by any wicked being. Therefore, this great queen of incantations, which has been previously understood,⁷¹ is utterly unassailable. It should thus always and without a doubt be worn fastened on the body. Great brahmin, this queen of incantations should be written down as prescribed during an auspicious constellation.”

Then the great brahmin, in an ecstatic mood, prostrated to the Blessed One with his five limbs touching the ground and asked, “O venerable Blessed One,