Udanavarga 2.18

2.18

ཡིས་དྲང་དུ་རུང་། །རྣ་བས་ཕལ་ཆེན་ཐོས་པ་དང་། །མིག་གིས་མང་པོ་མཐོང་ན་ཡང་། །བསྟན་པ་མཐོང་ཐོས་དེ་ཀུན་གྱིས། །ཡིད་ཆེས་བྱ་བའི་མི་རིགས་སོ། །ལེགས་གསུངས་ཐོས་པ་སྙིང་པོར་ཤེས་པ་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དག་སྙིང་པོར་ཤེས་གྱུར་ཀྱང་། །གང་ཞིག་བག་མེད་རླང་པོར་བྱེད་པ་དེའི། །ཐོས་དང་ཤེས་པ་དོན་ཆེན་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་འཕགས་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་དགའ་ཞིང་། །དེ་བཞིན་ལུས་དང་ངག་གིས་སྤྱོད་བྱེད་པ། །དེ་དག་བཟོད་ལྡན་འགྲོགས་དགའ་དབང་པོ་བསྡམས། །ཐོས་དང་ཤེས་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འཐོབ། །ཐོས་པའི་ཚོམས་ཏེ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པའོ།། །།ལེགས་པར་གསུངས་ལ་བསླབ་བྱ་ཞིང་། །དགེ་སྦྱོང་ལ་ནི་བསྙེན་བཀུར་དང་། །དབེན་པ་དང་ནི་སྟན་གཅིག་དང་། །སེམས་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ། །སྟན་གཅིག་མལ་སྟན་གཅིག་པ་དང་། །གཅིག་པུ་སྙོམ་ལས་མེད་སྤྱོད་ཅིང་། །གཅིག་པུ་ནགས་ཚལ་གནས་པ་དང་། །གཅིག་པུས་བདག་ཉིད་གདུལ་བར་བྱ། །གང་ཞིག་སྟོང་ཕྲག་སྟོང་དག་གི། མི་ཡི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་བབས། །གང་ཞིག་བདག་ལས་རྒྱལ་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མི་ཡི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ། །རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་སྤྱོད་པ་ཡི། །མི་ཡིས་བདག་བརྟུལ་གཅིག་པུ་ཡིས། །བདག་ཉིད་ལས་རྒྱལ་མཆོག་ཡིན་གྱི། །སྐྱེ་དགུ་གཞན་ལྟ་ཕལ་པར་ཟད། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་གནས་དགེ་སློང་གིས། །རྒྱལ་བར་བྱས་ལ་བདུད་དང་ནི། །ཚངས་པར་བཅས་པས་ཕམ་མི་ནུས། །ལྷ་ཡིས་མ་ཡིན་དྲི་ཟས་མིན། །བདག་ཉིད་དང་པོར་རིགས་པར་གནས་བྱས་ནས། །ཕྱི་ནས་གཞན་དག་བདག་བཞིན་གདུལ་བར་བྱ། །བདག་ཉིད་དང་པོར་རིགས་པར་གནས་བྱས་ནས། །ཕྱི་དུས་འདུལ་ཚེ་མཁས་པ་ཉོན་མི་མོངས། །བདག་ལ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་བཞིན། །གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ། །བདག་ཉིད་དུལ་ཞིང་ཞི་བ་ཡིས། །གཞན་དག་བདེ་བར་གདུལ་བར་བྱ། །བདག་ལ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་བཞིན། །གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ། །ཀྱེ་མ་བདག་རང་

may be guided by it. / Although hearing much with the ears / and seeing much with the eyes, / one should not place trust / in all those teachings seen and heard. / Knowing what is well-spoken as essential to hear, / and knowing meditative absorptions as the essence, / whoever acts with negligence and harshness— / their learning and knowledge will not be of great benefit. / Whoever delights in the Dharma taught by the noble ones, / and likewise acts accordingly in body and speech, / being patient, delightful in company, and restraining the faculties, / will attain the perfection of hearing and knowledge. / Chapter Twenty-Two: Learning. // Learn what is well-spoken, / venerate the renunciants, / delight in solitude and a solitary seat, / and bring the mind to calming. / Sitting alone on a single bed, / acting alone without indolence, / dwelling alone in the forest, / one should tame oneself alone. / One might conquer in human battle / a thousand times a thousand men; / yet whoever conquers oneself / is the supreme victor in human battle. / For a person who always observes restraint / and tames oneself alone, / victory over oneself is supreme; / whereas other creatures are merely ordinary. / When a monk dwelling in wisdom / has won victory, neither Māra / nor Brahmā can defeat him, / nor can a deva or a gandharva. / Having first established oneself properly, / one should later tame others like oneself. / Having first established oneself properly, / when later taming others, the wise person is not afflicted. / Just as one does to oneself, / so one should do to others. / Subduing and pacifying oneself, / one should easily tame others. / Just as one does to oneself, / so one should do to others. / Ah, when oneself is