Udanavarga 2.20

2.20

བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ལྟ་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་གྱུར་པས། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ལས་རབ་ཏུ་ཐར། །བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ལྟ་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་གྱུར་པས། །བདག་ཉིད་མགོན་དུ་འགྱུར་བ་འཐོབ། །བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ལྟ་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །མྱ་ངན་འདས་ཉིད་ཉེ་བར་འགྱུར། །བདག་གི་ཚོམས་ཏེ་ཉི་ཤུ་གསུམ་པའོ།། །།གང་དག་དོན་དང་མི་ལྡན་ཚིག །ཚིགས་བཅད་བརྒྱ་དག་སྨྲ་བ་བས། །གང་དག་ཉེ་བར་ཞི་འགྱུར་བའི། །དོན་ལྡན་ཚིག་གཅིག་ཐོས་པ་རུང་། །གང་དག་ཆོས་དང་མི་ལྡན་ཚིག །ཚིགས་བཅད་བརྒྱ་དག་སྨྲ་བ་བས། །གང་དག་ཉེ་བར་ཞི་འགྱུར་བའི། །ཆོས་ལྡན་ཚིག་གཅིག་ཐོས་པ་རུང་། །ཚུལ་འཆལ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞིང་མཉམ་བཞག་པ། །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །བརྩོན་མེད་ལེ་ལོ་ལྡན་པ་དག །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པ་བརྩམས་པ་དག །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །ཤེས་འཆལ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་མཉམ་བཞག་པ། །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་མ་མཐོང་བ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་མཐོང་བ་དག །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །ཚོར་བ་ཟད་པ་མ་མཐོང་བ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །ཚོར་བ་ཟད་པ་མཐོང་བ་དག །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །ཟག་པ་ཟད་པ་མ་མཐོང་བ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་པས། །ཟག་པ་ཟད་པ་མཐོང་བ་དག །ཉིན་ཞག་འགའ་ཞིག་གསོན་པ་རུང་། །གོ་འཕང་མི་གཡོ་མ་མཐོང་བ། །ལོ་བརྒྱར་གསོན་པ་གང་ཡིན་

Oneself is one's own protector; / who else indeed could be one's protector? / By having oneself as one's protector, / one is thoroughly liberated from all suffering. / Oneself is one's own protector; / who else indeed could be one's protector? / By having oneself as one's protector, / one attains having oneself as protector. / Oneself is one's own protector; / who else indeed could be one's protector? / Oneself is one's own protector; / nirvāṇa itself draws near. / Chapter Twenty-Three: The Self. // Rather than speaking a hundred verses / consisting of words devoid of benefit, / it is better to hear a single beneficial word / through which one becomes calmed. / Rather than speaking a hundred verses / consisting of words devoid of the Dharma, / it is better to hear a single word of the Dharma / through which one becomes calmed. / Rather than living a hundred years / with bad discipline and an undistracted mind, / it is better to live for a single day / endowed with moral discipline and in meditative equipoise. / Rather than living a hundred years / lacking exertion and full of laziness, / it is better to live for a single day / having aroused steadfast diligence. / Rather than living a hundred years / with faulty understanding and an undistracted mind, / it is better to live for a single day / in meditative equipoise with great wisdom. / Rather than living a hundred years / without seeing arising and decay, / it is better to live for a single day / seeing arising and decay. / Rather than living a hundred years / without seeing the cessation of feeling, / it is better to live for a single day / seeing the cessation of feeling. / Rather than living a hundred years / without seeing the exhaustion of taints, / it is better to live for a single day / seeing the exhaustion of taints. / Rather than living a hundred years / without seeing the unshakeable state,