Udanavarga 4.13

4.13

མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །མཐུ་ཆུང་འདམ་བུའི་རགས་ལ་ཀླུང་ཆེན་ལྟར། །སྲེད་པ་མ་ལུས་དྲུངས་འབྱིན་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྤོང་བྱེད་ཅིང་། །འདོད་སྦྱོར་འཆིང་བ་རྣམ་བསལ་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་སྡིག་མེད་པ། །ཡིད་གཉིས་ཟུག་རྔུ་བཅད་པའི་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །རྟོག་པ་རྣམ་བསལ་ནང་གི་མ་ལུས་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ནགས་སྦྱོར་བྱེད་པ་འགའ་མེད་མི་དགེ་བའི། །རྩ་བ་ལེགས་པར་དྲུངས་ཕྱུང་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །རིམས་ནད་བཅས་པ་འགའ་མེད་མི་དགེ་བའི། །རྩ་བ་ལེགས་པར་དྲུངས་ཕྱུང་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །བག་ལ་ཉལ་བ་འགའ་མེད་མི་དགེ་བའི། །རྩ་བ་ལེགས་པར་དྲུངས་ཕྱུང་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཁྲིམས་ལྡན་གང་ཡིན་དགེ་སློང་དེ། །སྟོང་ཉིད་གང་ལྡན་བསམ་གཏན་དེ། །རྟག་ཏུ་བྱེད་གང་རྣལ་འབྱོར་དེ། །མྱ་ངན་འདས་གང་བདེ་བ་དེ། །དགེ་སློང་དགའ་དང་མི་དགས་མི་བརྗོད་ཅིང་། །བས་མཐའི་གནས་མལ་དག་ཏུ་སྟེན་པ་དང་། །དེ་ནི་བག་ཡོད་གནས་ཤིང་སྲེད་པ་ཡི། །འདོད་ཆགས་ཕྲ་རྒྱས་ལེགས་པར་འབྱིན་པར་བྱེད། །དགེ་སློང་གི་ཚོམས་ཏེ་སུམ་ཅུ་

the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / Like a great river against a weak reed dam, / the monk who uproots craving without remainder, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who abandons all sensual pleasures, / and dispels the bond of sensual attachment, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who has abandoned all hindrances, is without evil, / and has cut out the dart of doubt, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who has eliminated discursive thoughts, / and is free from conceptual thoughts within, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who has no involvement in the jungle [of desires], / and has thoroughly uprooted unwholesome roots, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who has no feverish ailment, / and has thoroughly uprooted unwholesome roots, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / The monk who has no latent tendencies, / and has thoroughly uprooted unwholesome roots, / leaves behind the near and the far, / like an old snake shedding its worn-out skin. / Whoever is endowed with discipline is a monk; / whoever is endowed with emptiness possesses dhyāna; / whoever constantly practices is a yogi; / whoever attains nirvāṇa has happiness. / A monk who is not influenced by joy or displeasure, / and resorts to remote hermitages— / dwelling heedfully, he thoroughly eradicates / the latent tendency toward passion and craving. / Chapter on the Monk, the thirty-