The Sūtra of the Medicine Buddha 1.21

1.21

འདས་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རྒྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་གཏོགས་པར། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇམ་དཔལ་ཤར་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་གཱའི་ཀླུང་བརྒྱད་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་འདས་པ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་བསྒྲགས་རྒྱ་མཚོའི་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་ཏེ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་ལ་ཆོས་ཀྱང་སྟོན་པ་ཡོད་དོ། །འཇམ་དཔལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་བསྒྲགས་རྒྱ་མཚོའི་དབྱངས་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ། མཉམ་པ། དྲི་མ་མེད་པ། འོད་གསལ་བ། ཨནྡ་རྙིལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན། རྩིག་པ་དང་། ར་བ་དང་། སྐར་ཁུང་དང་། རྟ་བབས་དང་། དྲ་བ་དང་། བག་མ་ནི་ཤེལ་ལས་གྲུབ་པ། ས་གཞི་ལྷའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་ལྗོན་པས་མཛེས་པར་བྱས་པ་གསེར་གྱི་སྐུད་པས་མིག་མངས་རིས་སུ་བྲེས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་ལྗོན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་དྲ་བས་བྲེས་ཤིང་དཔྱངས་པ། ལྷའི་དར་གྱི་ལྡ་ལྡི་དང་། ལྷའི་མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རྫིང་ལྷའི་སྤོས་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བ། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་དྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ཅིང་བསྒུལ་བ་ན། ལྷའི་སྒྲ་དབྱངས་ཡིད་དུ་འོང་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་པ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྐད་འབྱུང་བ། ལྷའི་སིལ་སྙན་དང་། རོལ་མོའི་སྒྲ་རྣམས་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྐད་འབྱུང་བ་དང་། སེམས་ཅན་གང་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ཐོས་པ་དེ་དག་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་བརྗེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། འཇམ་དཔལ་འཇིག་རྟེན་

buddhafield possesses such an abundant array of good qualities and his previous bodhisattva aspirations were so vast that except for the thus-gone, worthy, and perfect buddhas, no one, not even the hearers and solitary buddhas, can express them.

“Mañjuśrī, to the east of this buddhafield, past as many buddhafields as there are grains of sand in eight Gaṅgā rivers, the thus-gone, worthy, and perfect Buddha Dharmakīrtisāgaraghoṣa lives in the world Victory Banner of the Dharma. There he lives, resides, and teaches the Dharma. Mañjuśrī, the thus-gone, worthy, and perfect Buddha Dharmakīrtisāgaraghoṣa’s buddhafield is utterly pure. It is even, stainless, luminous, and like blue sapphire. The outer walls, fences, windows, archways, latticework, and turrets are made of crystal. The ground is adorned with trees made of divine jewels and covered with golden threads in a checkered pattern. All the jeweled trees are decorated and draped with lattices of tinkling bells and beautified with divine silk tassels, divine flowers, and perfumes. There are pools made of the seven precious substances and filled with perfumed water. When the lattices of tinkling bells stir and shake in the breeze, their pleasant, divine melody brings joy to all beings. The Dharma sound of the nature devoid of substance fills the air, and the Dharma sound of the Great Vehicle resounds from the music of divine instruments. The beings who hear this sound of the Dharma become free from desire, hatred, and delusion and attain the absorption called not forgetting the mind of awakening.