The Episode of Dṛḍhādhyāśaya 6

6

ཅིང་ཅི་ཡང་མེད་པའི་མཐའ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ལོ། །གཏི་མུག་གི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་མ་ཤེས་ནས་གཏི་མུག་གི་མཐའི་འཇིགས་པས་སྐྲག་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་དོ། །ང་ནི་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་ལ་ལམ་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། མི་ལ་ལ་ཞིག་སོས་ཀའི་ཟླ་བ་ཐ་མའི་ཉི་མ་གུང་ལ་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་ཚ་བས་ཉེན་ཏེ་ངལ་ཆད་ནས་སྐོམ་ཞིང་གདུངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ནས། དེས་འབྲོག་དགོན་པར་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་འདལ་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་འབབ་པ་མཐོང་ལ། དེ་དེར་འདི་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། བདག་ཁྱིམ་དུ་མ་ཕྱིན་གྱི་བར་དུ་རེ་ཞིག་ཆུ་འདི་བཏུང་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེས་སྨིག་རྒྱུ་དེ་བོར་ཏེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ངོ་། །རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་བདག་སྐོམ་ལ་ཆུ་མཐོང་བཞིན་དུ་མ་འཐུངས་པར་བོར་བ་ནི་བདག་གིས་ངོ་མཚར་ཅིག་བྱས་སོ། །བདག་གིས་མཆོག་ཏུ་ངོ་མཚར་བ་ཞིག་བྱས་སོ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་ན། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། མི་དེས་ཆུ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་འཐུངས་ཏེ་བོར་བ་ལ་ངོ་མཚར་ཅིག་བྱས་པ་ཡོད་དམ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ན་ཆབ་ཀྱང་མ་མཆིས། ཆབ་ཏུ་གདགས་པ་ཡང་མ་མཆིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་དེ་ཆབ་མ་མཆིས་པར་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་ཏེ། དེ་ཆབ་དོར་བར་སོ་སོར་རྟོག་པར་བགྱིད་ཅིང་མི་བདེན་པའི་དགའ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བསྐྱེད་ནས་དགའ་བ་དེས་མགུ་བར་འཛིན་པར་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ན་དགེ་སློང་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པའི་ཚིག་མ་ཤེས་ནས། སེར་སྣའི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་མེད་པར་སྦྱིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་དེ་མེད་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། མི་བདེན་པའི་དགའ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེད་ཅིང་བདག་ཅག་གིས་ནི་སེར་སྣའི་སེམས་བསལ་ཏོ་

and seek escape from what is the extent of nothing whatsoever. Not knowing that the extent of ignorance is the extent of emptiness, they are afraid of the perils of the extent of ignorance and seek escape from what is the extent of emptiness. I do not say of such foolish people that they are cultivating the path; they should be said to be on the wrong course.²²

“Noble son, this may be illustrated as follows: suppose someone were on a road at noon in the last month of summer. Oppressed by the heat, they become exhausted, thirsty, and miserable. The power of their intense conjecturing leads them to see, there in the wilderness, the mirage of a large, gently flowing river. Concluding that it is there in that way, they think, ‘I will not drink this water while I am still away from home,’ and they leave the mirage behind to go home. Arriving home, they keep on declaring: ‘Although I was thirsty and saw water, I left it behind without drinking it. What I did was amazing! I have done something truly wonderful!’

“Noble son, what do you think? Through not drinking water that did not exist and was not there²³ and leaving it behind, has that person done something wonderful?”

“Blessed One, they have not,” he replied. “Why is that? Blessed One, it is because in that place there was no water, nor anything designated as water. Blessed One, they wrongly perceived nonexistent water, concluded that they had relinquished it, and have become joyful, ecstatic, and exhilarated by a joy that has no truth to it.”

The Blessed One said, “Noble son, here there are some bhikṣus, bhikṣuṇīs, laymen, and laywomen who do not understand the Tathāgata’s statements as they were intended. In order to abandon miserliness, they perceive generosity where there is no generosity, and conclude that it is there although it does not exist. Thinking, ‘We have eliminated the mind of miserliness!’ they become joyful, ecstatic, and exhilarated by a joy that has no truth to it.

and seek escape from what is the extent of nothing whatsoever. Not knowing that the extent of ignorance is the extent of emptiness, they are afraid of the perils of the extent of ignorance and seek escape from what is the extent of emptiness. I do not say of such foolish people that they are cultivating the path; they should be said to be on the wrong course.²²

“Noble son, this may be illustrated as follows: suppose someone were on a road at noon in the last month of summer. Oppressed by the heat, they become exhausted, thirsty, and miserable. The power of their intense conjecturing leads them to see, there in the wilderness, the mirage of a large, gently flowing river. Concluding that it is there in that way, they think, ‘I will not drink this water while I am still away from home,’ and they leave the mirage behind to go home. Arriving home, they keep on declaring: ‘Although I was thirsty and saw water, I left it behind without drinking it. What I did was amazing! I have done something truly wonderful!’

“Noble son, what do you think? Through not drinking water that did not exist and was not there²³ and leaving it behind, has that person done something wonderful?”

“Blessed One, they have not,” he replied. “Why is that? Blessed One, it is because in that place there was no water, nor anything designated as water. Blessed One, they wrongly perceived nonexistent water, concluded that they had relinquished it, and have become joyful, ecstatic, and exhilarated by a joy that has no truth to it.”

The Blessed One said, “Noble son, here there are some bhikṣus, bhikṣuṇīs, laymen, and laywomen who do not understand the Tathāgata’s statements as they were intended. In order to abandon miserliness, they perceive generosity where there is no generosity, and conclude that it is there although it does not exist. Thinking, ‘We have eliminated the mind of miserliness!’ they become joyful, ecstatic, and exhilarated by a joy that has no truth to it.