The Dwelling Place of Mañjuśrī 4

4

པ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཞུགས་ནས་ཆོས་སྟོན་ཏམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེའི་ཆོས་བསྟན་པ་ན་འདི་འདྲ་སྟེ། འདི་ལ་དམིགས་པའམ་མི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བརྗོད་པའམ་མི་བརྗོད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བརྗོད་པ་ཡང་དག་པར་ཆད་པ། བཏགས་པ་མེད་པ། གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། འཇམ་དཔལ་སུ་ཞིག་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདིའི་སྣོད་དུ་འགྱུར། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གང་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདིའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་ཤིང་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། གང་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་ཤིང་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདིའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་མཐོང་ཞིང་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདིའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་བདག་དང་བདག་མེད་པར་ཡང་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། གང་ལེན་པ་དང་། འདོར་བར་ཡང་སྤྱོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཆོས་

“Mañjuśrī, does the Tathāgata teach the Dharma while residing in the true nature?”

“Honorable Śāriputra,” Mañjuśrī replied, “if a true nature does not exist, then how can the Tathāgata reside in the true nature and teach the Dharma? Honorable Śāriputra, if the Dharma also does not exist, then how can the Tathāgata reside in the true nature and teach the Dharma? If the Tathāgata also does not exist, then how can the Tathāgata reside in the true nature and teach the Dharma? All dharmas do not exist and cannot be apprehended. The Tathāgata also does not exist and cannot be apprehended. When his Dharma is taught, it is like this: it is without distinction between either apprehending or not apprehending. The Tathāgata himself is not distinguished by the expressible or the inexpressible. Why is this? Because, honorable Śāriputra, the Tathāgata is completely cut off from expression, involves no designation, and is not something that can be designated.”

Śāriputra then asked, “Mañjuśrī, who will become a recipient for a Dharma teaching such as this?”

Mañjuśrī said, “Honorable Śāriputra, one who is not disturbed in the conditioned realm and who does not desire complete nirvāṇa will be a recipient for a Dharma teaching like this. One who does not apprehend dharmas of the past, does not comprehend dharmas of the past, does not apprehend dharmas of the past, present, or future, and does not comprehend dharmas of the past, present, or future will be a recipient for a Dharma teaching such as this. One who neither sees nor appropriates defilements and purifications will be a recipient for a Dharma teaching such as this. One who does not pursue either self or nonself and who does not pursue acquiring and relinquishing is a recipient for a