The Dwelling Place of Mañjuśrī 7

7

སློང་དེ་དག་གི་ཚིག་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལ་བལྟ་བ་དང་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པས་གང་དེའི་གནས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་བསྟན་པ་འདི་ཐོས་པ་དང་། སླར་ས་ཕྱོགས་དེར་ལོག་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་དཔལ་བདག་ཅག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་དག་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལ་ནི་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་གནས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ཡིན་པ་དེ་དབྱིངས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་གཡོ་བ་མེད་ལ་འཆི་འཕོ་མེད་དོ། །གང་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་འཆི་འཕོ་མེད་པ་དེ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རློམ་སེམས་མེད་པ་དེ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་ཞེས་བྱ། མཆོག་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ། སྦྱིན་གནས་ཞེས་བྱའོ། །བསྟན་པ་འདི་བཤད་པ་ན་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ལས་དགེ་སློང་བཞི་བརྒྱ་ནི་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དགེ་སློང་བརྒྱ་ནི་སེམས་ཆེར་འཁྲུགས་ནས་ལུས་དེ་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ངུ་འབོད་དུ་ལྷུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་

the words of these monks are well spoken. Why is that? Because the youthful Mañjuśrī does not exist and cannot be apprehended. That which does not exist and cannot be apprehended cannot be seen and cannot be heard. Any location where the youthful Mañjuśrī could dwell should be abandoned. Why is that? Because, since the youthful Mañjuśrī does not exist and cannot be apprehended, any place he could dwell also does not exist and cannot be apprehended. And one should not try to rely on what does not exist and cannot be apprehended.”

When those five hundred monks had heard this teaching by the youthful Mañjuśrī, they again returned to their places and said the following words to the youthful Mañjuśrī: “Mañjuśrī, why do we not understand what you just taught?”

Mañjuśrī replied, “This is good, monks, this is good. Such are the activities of the Teacher’s hearers.³⁸ In this regard, monks, there is nothing to comprehend and there is nothing to cognize. Why is this?³⁹ Because this realm of reality is the very state of dwelling in the manner of being without dwelling place. That which is the realm of reality is not a realm. That which does not exist and cannot be apprehended is also immovable and without death and rebirth. That which is immovable and without death and rebirth is not something comprehensible. It is not something cognizable. Those who are without the vain imaginings of comprehension and cognition are called hearers of the Teacher. They are called those who have attained the supreme, leaders, and those worthy of offerings.”

Upon explaining this teaching, among the five hundred monks the minds of four hundred monks were liberated from the pollutions without any further clinging. The minds of one hundred monks grew increasingly disturbed, and their bodily existences and mental states were plunged into the great hell of Howling.⁴⁰

Venerable Śāriputra then said to the youthful Mañjuśrī, “Mañjuśrī,