The Dhāraṇī of the Vajra Quintessence 18

18

གཟུངས་ཀྱི་སྒོའོ། །འཇམ་དཔལ་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། འདི་ནི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་མིང་དང་གཟུགས་བྱང་ཆུབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་མིང་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྒྲས་བརྗོད་པའོ། །འཇམ་དཔལ་གཟུགས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་གང་ན་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་དེ་ལ་བདག་མེད་དོ། །འཇམ་དཔལ་བདག་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། མིང་གིས་བསྟན་པའོ། །མིང་དེ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། འཇམ་དཔལ་དེ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ལྟ་བུར་འཇུག་པའི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོའོ། །འཇམ་དཔལ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། འདི་ནི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱང་ཆུབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ཡུལ་དབེན་པ་སྟེ། མིག་གི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་གཟུགས་བལྟའོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །རྣ་བའི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་སྒྲ་མཉན་ཏོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །སྣའི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་དྲི་ལ་མནམ་མོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །ལྕེའི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་རོ་མྱང་ངོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་རེག་པ་ཚོར་རོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་བདག་གིས་ཆོས་རྣམ་པར་ཤེས་སོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་སོ། །མིག་ཀྱང་གཟུགས་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། གཟུགས་ཀྱང་མིག་གི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། རྣ་བ་ཡང་སྒྲ་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། སྒྲ་ཡང་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། སྣ་ཡང་དྲི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། དྲི་ཡང་སྣའི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། ལྕེ་ཡང་རོ་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། རོ་ཡང་ལྕེའི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། ལུས་ཀྱང་རེག་བྱ་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། རེག་བྱ་ཡང་ལུས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། ཡིད་ཀྱང་ཆོས་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས། ཆོས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་ཤེས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པ་གཡོ་བ་མེད་པ། བྱེད་པ་མེད་པ། ཕན་ཚུན་སེམས་པ་མེད་པ། ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །འཇམ་དཔལ་ཆོས་གང་ངོ་བོ་

“Mañjuśrī, name and form¹⁷ are awakening.”

“Blessed One, how are name and form awakening?” asked Mañjuśrī.

“Mañjuśrī,” said the Blessed One, “name is a verbal expression that is without existence, and form lacks any agent. Mañjuśrī, where there is no agent there is no self. Mañjuśrī, names can be used to teach the absence of self that is the awakening of a buddha, yet one cannot find that name even if they were to search for it throughout the ten directions. Mañjuśrī, that is the dhāraṇī gate that one enters through the likes of name and form.

“Mañjuśrī, the six sense bases are awakening.”

“Blessed One, how are the six sense bases awakening?” asked Mañjuśrī.

“Mañjuśrī,” said the Blessed One, “all of the six sense bases are devoid of their respective objects. The sense faculty of the eye does not think thoughts such as ‘I see a form.’ The sense faculty of the ear does not think thoughts such as ‘I hear a sound.’ The sense faculty of the nose does not think thoughts such as ‘I smell a smell.’ The sense faculty of the tongue does not think thoughts such as ‘I taste a taste.’ The sense faculty of the body does not think thoughts such as ‘I feel a sensation.’ The sense faculty of the mind does not think thoughts such as ‘I am conscious of a mental phenomenon.’ The eye does not know that forms are its object; neither do forms know they are an object of the eye. The ear does not know that sounds are its object; neither do sounds know they are an object of the ear. The nose does not know that smells are its object; neither do smells know they are the object of the nose. The body does not know that tangible things are its object; neither do tangible things know they are an object of the body. The mind does not know that mental phenomena are its object; neither do mental phenomena know they are objects of the mind. Mañjuśrī, the sense bases are mutually incompatible, without motion, without action, without mutual cognizance, and mutually empty of intrinsic nature.