Karandavyuhasutra 1.13

1.13

གསུམ་བསྐོར་ཏེ་དེ་ཉིད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་མཆིའམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནི་མནར་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཡི་དགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སོང་ནས་མགལ་ཤིང་ལྟ་བུ་དང་། ཀེང་རུས་བསྒྲེང་བ་དང་། བདག་གི་སྐྲ་དང་སྤུས་གཡོགས་པ་དང་། ལྟོ་རི་དང་འདྲ་བ་དང་། ཁ་ཁབ་ཀྱི་མིག་ལྟ་བུའི་ཡི་དགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་མདུན་ནས་རྒྱུག་གོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་ནམ་ཡི་དགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སོང་བ་དེའི་ཚེ་ཡི་དགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དེ་བསིལ་བར་འགྱུར། རྡོ་རྗེའི་སེར་བ་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །སྒོ་བ་དེ་ཡང་བྱིན་པ་ཐག་ཐུག་ཅན་ལ་མིག་དམར་ཞིང་ལག་ན་ཁར་བ་ཐོགས་པ་ལས་ཀྱིས་འདི་འདྲ་བ་ནི་བདག་གི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའི་ཕྱག་གི་སོར་མོ་བཅུ་ལས་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་བཅུ་བྱུང་། ཞབས་ཀྱི་སོར་མོ་བཅུ་ལས་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་བཅུ་བྱུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ། ཤིན་ཏུ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས། བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་ནས་ཆུ་བོ་བྱུང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་ན་དེ་དག་གིས་ཆུ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་མགྲིན་པ་ཡངས་པར་གྱུར། ལུས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར། ལྷའི་ཟས་རོའི་ནང་ན་རོ་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པས་ཚིམ་པར་གྱུར་ནས་དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་བསམ་པ་ལ་སེམས་ཏེ། ཀྱེ་མའོ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་འདི་དག་ནི་གྲིབ་མ་བསིལ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྟེན་ཏོ། །ཡང་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་འདི་དག་ནི་རྟག་ཏུ་ཕ་མ་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཅིང་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དེ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །གང་རྟག་ཏུ་

Bodhisattva Sarva­nīvaraṇa­viṣkambhin asked the Bhagavat, “Bhagavat, did Bodhisattva Mahāsattva Avalokiteśvara leave?”

The Bhagavat replied, “Noble son, he left the Avīci hell and went to the city of the pretas. Many hundreds of thousands of pretas came running toward him. They were like burned tree trunks; they were like standing skeletons; they were covered with hair; they had stomachs the size of mountains and mouths the size of a needle’s eye.

“As Bodhisattva Mahāsattva Avalokiteśvara arrived at the city of the pretas, it cooled and the vajra hail ceased. The staff-wielding guard at the gates, who had thick calves and red eyes, became kind and said, ‘I should not be performing this duty.’

“Bodhisattva Mahāsattva Avalokiteśvara’s mind was filled with compassion on seeing these beings, and he emitted ten rivers from his ten fingers; he emitted ten rivers from his ten toes; and he emitted great rivers from all his pores. When the pretas tasted the water, their throats widened, their bodies became whole, and they were completely satisfied by the supreme flavor of divine food.

“Then they contemplated human existence.⁸⁸ They thought about saṃsāric existence in this way: ‘Oh! The humans in Jambudvīpa are happy. They can perfectly enjoy cool shade. Happy are those humans in Jambudvīpa who are always supporting their parents and honoring them.