Karandavyuhasutra 3.27

3.27

འཐོབ་པར་འགྱུར། རིགས་ཀྱི་བུ་ཡུལ་ཁོར་མོར་འཇིག་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ན་གང་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་འཛིན་པར་བྱེད། ཀློག་པར་བྱེད། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་ཡོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཁོར་མོར་འཇིག་གི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བགྱི་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བགྱི་བའི་སླད་དུ་བདག་མཆིའོ། །ལེགས་སོ། །ལེགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟར་གྱིས་ཤིག །གང་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་འདི་འཛིན་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་དཀོན་པའོ། །ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་མཉམ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འགྲོ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འགྲམ་དང་འདྲ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུང་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་མཛོད་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་སྨྲ་བ་དེའི་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་ཐེ་ཙོམ་མི་སྐྱེ་བར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ནས་འཕོས་ཤིང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་ས་རེ། ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ། སྤྱོད་པ་ཉམས་པ། ཆུང་མ་དང་། བུ་དང་། བུ་མོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། ངུར་སྨྲིག་ཀྱང་བཤང་བ་དང་གཅི་བས་ཡོངས་སུ་གང་བ། སྤྱོད་ལམ་མ་བསྡམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ་སོང་ནས་ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྷའི་གདུགས་དང་། ལྷའི་ལྷམ་དང་། ཅོད་པན་དང་། རྣ་ཆ་དང་། ཕྲེང་བའི་ཆུན་པོ་དང་། དཔུང་

“Noble son, in the great city of Vārāṇasī there is a dharmabhāṇaka who possesses, recites, and is completely focused on the six-syllable mahāvidyā.”

“Bhagavat, I will go to the great city of Vārāṇasī in order to see that dharmabhāṇaka, to bow down to him, and to honor him.”

“Excellent! Excellent! Do so, noble son! A dharmabhāṇaka who possesses, recites, and is completely focused on²⁷⁰ the six-syllable mahāvidyā is rare. He should be seen as being equal to the tathāgatas; seen as being the life of the world;²⁷¹ seen as a mass of merit;²⁷² seen as being like the Ganges and all sacred places;²⁷³ seen as one who speaks that which is not false; seen as one who speaks the truth;²⁷⁴ seen as a heap of jewels; seen as a wish-fulfilling jewel; seen as a Dharma king;²⁷⁵ and seen as a savior of beings.

“Noble son, you should have no doubts when you see this dharmabhāṇaka. Noble son, do not fall from a bodhisattva bhūmi to be reborn in the lower existences. This dharmabhāṇaka’s conduct is poor, and his behavior is poor. He is surrounded by his wife, sons, and daughters. His orange robes are filled with feces and urine; he has not followed the noble path.”²⁷⁶

Sarva­nīvaraṇa­viṣkambhin said to the Bhagavat, “I will do as the Bhagavat has instructed.”

So Bodhisattva Mahāsattva Sarva­nīvaraṇa­viṣkambhin set forth accompanied by many hundreds of thousands of lay bodhisattvas, monastics, boys, and girls. In order to make offerings to the dharmabhāṇaka, they brought divine parasols, divine shoes, diadems, earrings, garlands, armlets,