Karandavyuhasutra 3.29

3.29

ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འཆད་པར་མཛད་དོ། །སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་བཅིང་བས་བཅིངས་པ་མང་པོ་དག་ཡོངས་སུ་ཐར་བར་མཛད་དོ། །སེམས་ཅན་གང་ཁོར་མོར་འཇིག་གི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ན་གནས་ཤིང་རྟག་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྡུད་པར་མཐོང་བ་དེ་དག་ནི་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པ་ལགས་སོ། །དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་མཛད་པ། དཔེར་ན་མེས་ནགས་ཀྱི་འདབ་མ་མྱུར་དུ་འཚིག་པར་བགྱིད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པར་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཁྱེན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་། ཚངས་པ་དང་། འཇུག་སྲེད་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། རླུང་གི་ལྷ་དང་། ཆུའི་ལྷ་དང་། མེའི་ལྷ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཤིན་རྗེ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་དག་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆིའོ། །དེ་ནས་ཆོས་སྨྲ་བ་དེས་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་འགྱོད་པ་མ་སྐྱེད་ཅིག །གྲོགས་པོ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཆགས་པའོ། །སྤྱད་པའོ། །འཁོར་བའི་མཚན་མའོ། །སྐྱེ་དགུའི་འཁོར་ལོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །གང་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་ཤེས་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་མི་གོས་ཏེ། དཔེར་ན་འཇམ་བུའི་ཆུ་བོའི་གསེར་དྲི་མས་མི་གོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་བུ་གང་གི་ལུས་ལ་ཡི་གེ་དྲུག་པའི་རིག་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་མོ་ཆེན་མོ་ཐོགས་པ་དེའི་ལུས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་མི་གོས་སོ། །དེ་ནས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བས་རྐང་པ་ལ་དམ་དུ་བཟུང་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །དབང་པོ་ཉམས་པའི་མིག་ཏུ་གྱུར་ཅིག །ལམ་སྟོར་བ་ལ་ལམ་སྟོན་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་ཆོས་ཀྱིས་སྐོམ་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རོས་ངོམས་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ས་བོན་སྩོལ་ཅིག །ཆོས་ཀྱི་སྐབས་དང་། ཤིན་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ་གྱི་གནས་

You liberate many beings who are bound in the bondage of saṃsāra. Meritorious are those beings who live in Vārāṇasī, can see you, and always gather around you. The instant they see you, you burn up all their bad karma. You burn up all bad karma like a fire burns a forest, just through being seen. The tathāgatas, arhats, and samyaksaṃbuddhas know of you. Many millions of trillions of bodhisattvas come to make offerings to you, as do Brahmā, Viṣṇu, Maheśvara, Āditya, Candra, Vāyu, Varuṇa, Agni, Dharmarāja Yama, and the four mahārājas.”

The dharmabhāṇaka said to him, “Noble son, do not create a cause for remorse. Those who indulge in the afflictions create the realms of beings and have the characteristics of saṃsāra.

“Those who know the six-syllable mahāvidyā will not be polluted by desire, anger, or stupidity. Noble son, just as the gold in the Jambu River does not become stained, someone who wears the six-syllable queen of mahāvidyās on his body will have a body that is not polluted by desire, anger, or stupidity.”

Sarva­nīvaraṇa­viṣkambhin grasped the dharmabhāṇaka’s feet tightly and said, “My senses are impaired, so be my eyes! I have lost the path, so show me the path! I am thirsty for the Dharma, so quench my thirst with the taste of the Dharma! I lack the highest complete enlightenment,²⁸⁴ so give me the seed for enlightenment! Give me the opportunity of the Dharma! Give me the pure body of perfectly established forms!²⁸⁵