Karandavyuhasutra 3.3

3.3

ལྟར་སྣང་བ་བདག་འཚོ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ། ཐོགས་ནས་གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་སྲང་བཟུང་སྟེ། སོང་བ་ལས་རིམ་གྱིས་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་ནས་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་བསྐོར་ཀྱང་དེས་སྒོ་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དེ་ན་ཤིང་ཙམ་པ་ཀ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་ལ་འཛེགས་ཏེ། དེ་ནས་ངས་ལུད་པའི་སྒྲ་བྱས་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཚོང་པ་དེ་དག་ན་རེ་ཚོང་དཔོན་ཆེན་པོ་མཁྱེན་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་ཅག་ནི་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས་དེའི་ཚེ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་མི་བརྒྱ་བརྒྱ་ཁྲིད་དེ་ཟའོ། །ཟོས་ནས་རུས་པ་རྣམས་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དེ་ཉིད་དུ་འདོར་བ་ཡང་དེ་དག་གིས་ང་ལ་སྔོན་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྨྲས་ནས་ངས་དེའི་ཚེ་ཤིང་ཙམ་པ་ཀ་ལས་བབས་ཏེ་གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་སྲང་དེ་བཟུང་ནས་མྱུར་དུ་མྱུར་བར་སོང་བ་སྟེ། དེ་ནས་སླར་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་སྙན་པར་བྱེད་པ་དེ་ན་རེ་དེད་དཔོན་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟིགས་སམ་ཞེས་ཟེར་ནས་ངས་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ལ་བདག་གིས་གཏམ་བགྱིས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟགས་ལ་བབ་བམ། དེའི་ཚེ་ངས་དེ་ལ་ཐབས་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་ན། དེ་ནས་སྙན་པར་བྱེད་པ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། ལྷ་ཐབས་གང་གིས་བདེ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ནས་འབྱུང་ཞིང་སླར་འཛམ་བུའི་གླིང་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཐབས་མཆིས་སོ། །ངས་དེ་ལ་ལམ་གང་གིས་སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་དེ་སྟོན་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། སྙན་པར་བྱེད་པ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ལྷ་རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧ་ཞེས་བགྱི་བ་དམན་པ་དང་ཕོངས་པ་ལ་སྨན་པ་ཞིག་མཆིས་ཏེ། རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧ་དེ་སྨན་སྦེད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བགྱི་བ་འཚལ་ཏེ། གསེར་གྱི་བྱེ་མའི་ཐང་བུ་ལ་ཕར་འགྲེ་ཚུར་འགྲེ་བར་བགྱིད་དོ། །ཕར་འགྲེས་ཚུར་འགྲེས་ནས་ལུས་སྤྲུག་གོ། །སྤྲུགས་ནས་ཕ་རོལ་དུ་སུ་འགྲོ། ཕ་རོལ་དུ་སུ་འགྲོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷ་བདག་ཕ་རོལ་དུ་མཆིའོ་ཞེས་བགྱིས་ཤིག་ཅེས་དེ་སྐད་བསྒོ་བ་ཐོས་ནས་དེ་སྲིན་མོའི་དྲུང་དུ་ཉེ་བར་སོང་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཉལ་བ་དང་། དེ་སད་ནས་འཕགས་པའི་སྲས་ལུས་རེ་གྲང་བ་ཞིག་ཅེས་ཟེར་ནས་ངས་དེ་ལ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཤང་གཅི་བྱེད་དུ་སོང་

I took the road that led south, and followed it until eventually I came to an iron fortress. I walked around it, but could not find a door. However, there was a magnolia tree beside the iron fortress, and so I¹⁸⁸ climbed up it. I made the sound of spitting, and the merchants inside heard me,¹⁸⁹

“They said, ‘Great head merchant, know this! We have been thrown into this iron fortress. Each day a hundred men are taken and eaten. When they have been eaten, their bones are scattered around the iron fortress.’

“That is how they described what had happened to them. I climbed down the magnolia tree and went quickly back up the southern road.

“When I returned to the house, the lamp asked me, ‘Head merchant, did you see?’

“I answered, ‘I saw,’ and then asked it, ‘What can I do?’

“The lamp said, ‘Lord, I have a way by which you can comfortably and happily leave Siṃhala Island and see Jambudvīpa once more.’

“It said, ‘There is a divine king of horses named Bālāha who has compassion for the desolate and destitute. Bālāha, the king of horses, eats the herb named sarvaśetāna,¹⁹⁰ rolls back and forth on the golden sand, shakes his body, and then asks, “Who is going to cross over to the far shore?” You should then say, “Lord, I am going to cross over to the far shore.” ’

“Once the lamp had told me this, I went to lie down next to the rākṣasī. She awoke and asked me, ‘Noble son, why is your body cold?’

“I answered, ‘I went outside the town to defecate and urinate.