Karunapundarikasutra 158

158

སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅིང་། སེམས་ཅན་སྐྱབས་མེད་པ་རྣམས་དང་། དཔུང་གཉེན་མེད་པ་རྣམས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་གཙེས་པ་རྣམས་དང་། ལྟ་བས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པར་བྱེད་ཅིང་སེམས་ཅན་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདུད་རྩིའི་རོས་ཚིམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གྲག་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱབ་འཇུག་རླུང་ཁྱོད་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་གཅིག་གི་བྱེ་མ་སྙེད་འདས་ནས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་གཉིས་པ་ལ་བབ་པ་ན་ཤར་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་འདས་པ་དེ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ངུར་སྨྲིག་གི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁྱོད་དེར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རི་དབང་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བར་དུ་འགྱུར་རོ། །ཁྱབ་འཇུག་རླུང་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་གི་རེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ན། དེའི་སླད་དུ་གང་གི་ཚེ་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་ཕྱག་འཚལ་བ་དེའི་ཚེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞབས་བསོད་ནམས་བརྒྱའི་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པ་གཉིས་བདག་གི་སྤྱི་བོར་འཇོག་པར་གྱུར་ཅིག །རིགས་ཀྱི་བུ་གང་གི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་ཁྱབ་འཇུག་རླུང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་གཏུགས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱབ་འཇུག་རླུང་གི་སྤྱི་བོར་ཞབས་གཉིས་བཞག་སྟེ་བཀའ་སྩལ་པ། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་ཤེས་

that has the five degeneracies. He benefits beings who have no refuge, beings who have no helper, beings who are oppressed by the kleśas, and beings who encounter calamity because of their views. He becomes their refuge and helper—he frees beings from the ocean of birth, he establishes them in correct views, and he satisfies them with the taste of the nectar of nirvāṇa. The one who prays for a buddha realm that has the five degeneracies is thus seen to be a bodhisattva with great compassion.’

“The Tathāgata Ratnagarbha said, ‘Vāyuviṣṇu, in the future, after an incalculable eon has passed, in which there are as many years as there are grains of sand in the Ganges River, during a second such incalculable eon, in which there are as many years as there are grains of sand in the Ganges River, there will be in the eastern direction, beyond as many buddha realms as there are particles in a buddha realm, a realm called Kaṣāyadhvaja. There, worthy being, you will attain the complete enlightenment of perfect buddhahood. You will be the tathāgata, and so on, up to and including the bhagavat buddha, named Śālendrarāja.’

“Vāyuviṣṇu said, ‘Bhadanta Bhagavat, if this wish of mine is to be completely fulfilled, when I bow down the five points of my body to the feet of the Bhagavat, may the Bhagavat’s feet, adorned by a hundred signs of merit, be placed upon the crown of my head.’

“Noble son, when the brahmin Vāyuviṣṇu’s head touched the Bhagavat’s feet, the Tathāgata Ratnagarbha placed his two feet upon the crown of the bodhisattva Vāyuviṣṇu’s head and said: