Karunapundarikasutra 167

167

གངས་མདོག་མཛེས། ཁྱོད་ནི་གསེར་གྱི་རི་བོ་བརྩེགས་པ་འདྲ་ཞིང་ཡིད་དུ་མཆི། །ཡོན་ཏན་བརྒྱས་བལྟམས་བདག་དུས་འདི་གསུངས་འགྲོ་ནའང་བདག་འཚང་རྒྱ། །ཐུབ་པ་ཁྱུ་མཆོག་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་ཁྱོད་ལ་ནི་སུ་མི་འདུད། །བྲམ་ཟེ་མདུན་ན་འདོན་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རིག་བྱེད་ཀློག་པ་སྟོང་པོ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས། ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་འཇིག་དང་། གསེར་ཐུབ་དང་། འོད་སྲུང་དང་། བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རིག་བྱེད་ཀློག་པ་སེང་གེ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དགུ་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནུ་བོ་ཐ་ཆུངས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་མདུན་ན་འདོན་གྱིས་འདི་སྐད་དུ་ཀྱེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྟོབས་ཆེན་ཤུགས་འཆང་རིང་དུ་བརྟག་ཏུ་ཅི་ཡོད། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་མངོན་པར་གོ་བར་བྱས་སོ། །སེམས་ཅན་གང་དག་རྒ་དང་ནད་དང་འཆི་འཕོའི་འཇིགས་པ་སྲེད་པའི་ཀླུང་དུ་ལྷུང་བ་དང་། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཞེན་པའི་མི་དག་སྲིད་པའི་བཙོན་ར་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་ཆུད་པ་རྣམས། །ཕན་ཚུན་གསོད་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་དུག་འཐུངས་ནས་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོར་རབ་ཏུ་གནས། །གཏི་མུག་གིས་ནི་ལམ་སྟོར་ལོང་བ་བཞིན་དུ་མི་གཙང་འཁྲུལ་འཁོར་དག་ན་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ལོག་པར་ལྟ་ལ་གནས་པས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་གསུམ་ན་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་འབར། །སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་དག་ན་ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོ་འཁོར་བ་བཞིན་དུ་འཁོར། །འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་དག་ན་ཆོས་ཀྱི་མིག་ཉམས་སྐྱབས་མེད་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་དྲན་གྱིས་ལ། །ཡང་དག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ནེམ་ནུར་ཡིད་

You appear in my mind like a massive golden mountain.
Sage, leader, light of the world, bearer of hundreds of qualities, who would not bow down to you
At this time when you have told me that I will attain buddhahood?’

“The brahmin royal priest Samudrareṇu caused all of the thousand young Veda-reciting brahmins to aspire to enlightenment. Just as Krakucchanda, Kanakamuni, Kāśyapa, and Maitreya were prophesied, in the same way Siṃha, Pradyota, and so on were all set to the highest, most complete enlightenment by the Tathāgata Ratnagarbha in this Bhadraka eon when a further 999²⁸⁵ of the young Veda-reciting brahmins prayed to attain the complete enlightenment of perfect buddhahood in this Bhadraka eon.

“The royal priest then encouraged the youngest among them, who had not yet made his prayer, saying, ‘Dear Mahābalavegadhārin, why are you thinking about this for so long? You must develop great compassion for beings.’ And with these verses he instructed him:

“ ‘These beings who are terrified by aging, illness, and death have fallen into the river of craving.
The humans attached to the aggregates have been thrown into the terrible dungeon of existence.
Having drunk the poison of the kleśas, killing each other, they remain in the sea of suffering.
Ignorant, blind, having lost their way, they are wandering in the harmful clutches of saṃsāra.

“ ‘Remaining in wrong views, beings are ablaze with suffering throughout the entire three realms.
All living creatures wander through the five existences, just like on a turning wheel.
Remain mindful of beings who do not have the eye of the Dharma, unprotected in the five existences.
Be wise, abandon uncertainty and doubt,