Karunapundarikasutra 176

176

གྱི་རྒྱལ་པོ་སྐར་མ་དྲི་མ་མེད་པས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བདག་གི་རེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ན་དེའི་སླད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་གིས་བདག་གི་སྤྱི་བོ་ལ་བྱུག་པར་གསོལ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སྐར་མ་དྲི་མ་མེད་པའི་སྤྱི་བོ་ལ་བསོད་ནམས་བརྒྱའི་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་གིས་ཡོངས་སུ་བྱུག་པ་མཛད་ནས་དེ་ན་བཞུགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སྐར་མ་དྲི་མ་མེད་པ་སེམས་དགའ་ཞིང་མགུ་ལ་ཡི་རངས་ཤིང་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་ཞབས་ལ་ཡན་ལག་ལྔས་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས་ལངས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་ལྷའི་ཀ་ཤི་ཀའི་གོས་བསྐོན་ཏེ་སྨྲས་པ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨོན་ལམ་བཟང་པོ་བཏབ་སྟེ། ད་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོའི་བསྙེན་བཀུར་བྱ་མི་དགོས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ཉིད་དུ་སྤྱོད་ཅིག །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་འདི་ན་སྣང་བ་ལྟར་བདག་གིས་སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་མང་པོ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་གོ། །སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེ་བ་དགུ་བཏབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཤ་སྟག་ཡོངས་སུ་བླངས་ཏེ། ཁྱབ་འཇུག་རླུང་མ་གཏོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དག་གིས་རྩོད་པའི་དུས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་བདག་གིས་ནི་རྩོད་པའི་དུས་ལ་བབ་པར་གྱུར་པ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་འགྲོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པོར་བྱ་སྟེ། བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ངོ་མཚར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་འདི་དང་། ལྷ་དང་། དྲི་ཟ་

the bodhisattva Bhaiṣajya­rāja­jyotirvi­mala said, ‘Bhadanta Bhagavat, if these wishes of mine are to be fulfilled, then may the Bhagavat’s hand, which bears signs of merit, be placed upon the crown of my head.’

“Then, noble son, the Tathāgata Ratnagarbha placed his hand, which bore the signs of a hundred merits, upon the crown of the head of the bodhisattva Bhaiṣajya­rāja­jyotirvi­mala and rested it there.

“Then, noble son, the bodhisattva Bhaiṣajya­rāja­jyotirvi­mala had joy and happiness; he rejoiced and was joyful. He bowed down the five points of his body to the feet of the Tathāgata Ratnagarbha, got up, and stood to one side.

“The brahmin Samudrareṇu covered him with a silken robe and said, ‘Excellent, worthy being, excellent! You have made a splendid prayer. From now on you do not need to serve and honor me but are free to do as you wish.’

“Then, noble son, the brahmin Samudrareṇu thought, ‘I have made many hundreds of thousands of millions of trillions of beings go toward the highest, most complete enlightenment. I see that in this entire assembly, all these mahāsattvas have made various vast prayers in which they have chosen perfectly pure buddha realms. Apart from Vāyuviṣṇu, all the bodhisattvas have avoided a kaliyuga. Therefore, I shall make a firm resolve to take care of the beings in a kaliyuga with the elixir of the Dharma.²⁹⁰ I shall sound the lion’s roar of such a prayer,²⁹¹ such that the entire assembly of bodhisattvas will be astonished. This entire assembly and the devas, gandharvas,