Karunapundarikasutra 179

179

ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གཡོས། རབ་ཏུ་གཡོས། འགུལ། རབ་ཏུ་འགུལ། འཁྲུགས། རབ་ཏུ་འཁྲུགས། ལྡེག །རབ་ཏུ་ལྡེག་གོ། །སིལ་སྙན་དག་ཀྱང་མ་དཀྲོལ་བར་སྒྲ་འཁྲོལ་ལོ། །རི་དགས་དང་། བྱ་གག་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཇམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། །ཤིང་ལྗོན་པ་དག་ལས་ཀྱང་མེ་ཏོག་དག་འབྲུལ་ལོ། །སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་རྣམས་དང་། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་གང་སུ་དག་ས་ལ་རྟེན་ཅིང་གནས་པའི་འབྱུང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་མ་བཅུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕན་པའི་སེམས་དང་། དགེ་བའི་སེམས་དང་། ཁོན་མེད་པའི་སེམས་དང་། རྙོག་པ་མེད་པའི་སེམས་དང་། བྱམས་པའི་སེམས་དང་། ངོ་མཚར་གྱི་སེམས་དག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །སེམས་ཅན་གང་དག་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་དེ་དག་ཀྱང་བྲམ་ཟེའི་སྨོན་ལམ་སྒྲ་འཇམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་མཉན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་འཁོད་ནས་འདི་ལྟར་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་། སྤོས་དང་། རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། གོས་དང་། རས་བཅོས་བུ་དག་གིས་མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོག་མིན་གྱི་གནས་མན་ཆད་ཀྱི་ལྷ་གང་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཀྱང་། བྲམ་ཟེའི་སྨོན་ལམ་མཉན་པའི་ཕྱིར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་བབས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ན་འཁོད་ཅིང་། ལྷའི་སྤོས་དང་། རས་བཅོས་བུའི་བར་དག་གིས་མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །བྲམ་ཟེས་ཀྱང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །བསམ་གཏན་དག་གིས་རྣམ་གྲོལ་ཚངས་པ་བཞིན། །གཟུགས་ཀྱིས་འོད་གསལ་བརྒྱ་བྱིན་འདྲ་བ་སྟེ། །རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་ནོར་འབྲུ་རབ་གཏོང་ཞིང་། །རིན་ཆེན་མཆོག་མངའ་ཐུབ་པ་ཚོང་དཔོན་བཞིན། །ཞི་བ་སྒྲོགས་མཛད་རི་ལ་

shook, shook intensely, quivered, quivered intensely, quaked, quaked intensely, shuddered, and shuddered intensely. There was the sound of music without any musical instruments being played. All the animals and birds made beautiful and gentle sounds, and the trees emitted flowers. All the beings who dwelt and lived upon the earth in the worlds of the billion-world universe, whether they aspired to enlightenment or not—except for beings in the hells and in the world of Yama—developed altruistic minds, good minds, minds without enmity, minds that are not impure, loving minds, and amazed minds. Those beings who lived in the sky engaged with rejoicing minds in offering flowers, flower garlands, incense, the sound of music, precious parasols, victory banners, flags, clothing, and cotton so as to listen to the brahmin’s gentle and beautiful prayer. Similarly, devas as far up as the Akaniṣṭha paradise descended to Jambudvīpa, stood in the middle of the sky, and engaged in making offerings of divine incense, and so on, up to and including cotton, in order to hear the brahmin’s prayer.

“The brahmin placed his palms together and praised the Tathāgata Ratnagarbha with these verses:

“ ‘Like Brahmā, you delight²⁹³ in meditations.
Like Śakra, your body shines.
Like a king, you give wealth and grain.
Like a sagacious merchant, you have obtained the supreme jewel.