Karunapundarikasutra 220

220

ཞེས་བདག་གི་སྐུ་གདུང་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྔོན་གྱི་ཚུལ་དག་རྒྱ་ཆེར་ཇི་ལྟར་སྔར་སྨོས་པའི་བར་དུ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པར་གྱུར་ཅིག །དེ་ནས་མདུན་ན་འདོན་གྱི་གཙོ་བོ་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་སྤྱན་སྔར་ལྷ་དང་། དྲི་ཟ་དང་། མི་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་དགུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་བཏབ་ནས་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཐབ་མོ་དང་། སྙིགས་མ་བདོ་ཞིང་རྩོད་པའི་དུས་ལ་བབ་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ལྡོངས་ཤིང་འདྲེན་པ་མ་མཆིས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་འདྲེན་པ་མ་མཆིས་པ་དང་། ལྟ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མུན་པར་ཆུད་པའི་འཇིག་རྟེན་ན་མཚམས་མ་མཆིས་པ་བགྱིད་པ་རྣམས་དང་། སྔར་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་བར་དག་ལ་བདག་གི་རེ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་རྔོ་ཐོགས་པ་ལྟ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སླད་དུ་སྨོན་པ་སྤང་བར་མི་བགྱི་ཞིང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་ཞིང་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་བགྱི་སྟེ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་བདག་གི་ངེས་པ་ལགས་སོ། །ཡང་བདག་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་མི་འཚལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡང་མི་འཚལ། ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་མི་འཚལ། ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་མི་འཚལ། འདོད་པ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་མི་འཚལ། ལྷར་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཚལ། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དང་། ཀླུ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཚལ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་བགྱིད་དེ། གང་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་སྦྱིན་པས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོར་འགྱུར། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ། ཐོས་པས་ནི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོར་འགྱུར། བསྒོམ་པས་ནི་འབྲལ་བར་

“Then the brahmin Samudrareṇu, the principal royal priest, in the presence of the Tathāgata Ratnagarbha and for the sake of all beings, including devas, gandharvas, and humans, made those five hundred prayers with great compassion. Then he said, ‘Bhadanta Bhagavat, if my aspirations are to be completely fulfilled, such that I will be there in a future time in the Bhadraka eon, during the kaliyuga when there are powerful kleśas, strife, and degeneracies, and beings are in the darkness of the suffering from wrong views, are without guides, are without a leader, have committed the actions with immediate results at death, and so on, as previously described—if I am able to accomplish the entirety of such activity of a buddha as I have prayed for, then I will not abandon my prayer for enlightenment and I will not dedicate my good roots for another realm. Bhadanta Bhagavat, such is my resolve.

“ ‘And through these good roots, I do not pray for the Pratyekabuddhayāna. I do not pray for the Śrāvakayāna. I do not pray to be a king among devas or humans. I do not pray for lordship in the deva or human worlds. I do not pray for the enjoyment of the five sensory pleasures. I do not pray to be reborn as a deva. I do not pray to be reborn as a gandharva, asura, yakṣa, rākṣasa, nāga, or garuḍa. I do not dedicate my good roots to this.

“ ‘Bhagavat, you have said, “Generosity leads to great wealth. Correct conduct leads to rebirth in higher existences. Listening to the Dharma leads to great wisdom. Meditation leads to liberation.”