Karunapundarikasutra 243

243

བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་དེས་ཀྱང་མདུན་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་པད་མ་འདབ་མ་སྟོང་དང་ལྡན་པའི་ཟེ་བ་ལ་བཞུགས་པར་མཐོང་ངོ་། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་ས་དང་ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་པའམ། འགྲེང་བའི་སེམས་ཅན་རེ་རེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་སྐུ་ཡང་དེ་ལྟར་མཐོང་སྟེ། བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་སྤྱན་སྔ་ན་འདུག་སྟེ། ཐུགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགོངས་ཤིང་བདག་གཅིག་པུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ་སྙམ་མོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་དེ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་སེམས་ཅན་བགྲང་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལ་སྣང་བ་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །བྲམ་ཟེ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མེ་ཏོག་གི་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ལ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་དང་། དྲི་སྣ་ཚོགས་དང་། རེག་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་དང་། སྡོང་བུ་སྣ་ཚོགས་དང་། རྩ་བ་སྣ་ཚོགས་དང་། སྨན་གྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་གནས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་མེ་ཏོག་ཁ་ཅིག་གི་ཁ་དོག་དང་དྲིས་ནི་དཔག་ཚད་བརྒྱར། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་དཔག་ཚད་ཉིས་བརྒྱར། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་དཔག་ཚད་སུམ་བརྒྱར་ལྷང་ངེ་ལྷན་ནེར་བྱེད་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ན་མེ་ཏོག་ཁ་ཅིག་གི་ཁ་དོག་དང་དྲིས་ནི་གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷང་ངེ་ལྷན་ནེར་བྱེད་ལ། དེ་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་མིག་མེད་པ་དེ་དག་གིས་མེ་ཏོག་དེའི་དྲི་བསྣམས་ན་ནི་མིག་དག་ཐོབ་པར་འགྱུར། འོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣ་བ་དག་ཐོབ་པར་འགྱུར། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དག་ཉམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་ནད་བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞི་པོ་དག་གིས་གཙེས་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་དྲི་བསྣམས་ན་ནི་ནད་ཐམས་ཅད་ལས་

saw before him the Tathāgata Ratnagarbha seated on the pericarp of a thousand-petaled lotus made of the seven jewels. Noble son, all those beings who were seated, who were standing, who were on the ground, or who were in the air, each saw the Tathāgata Ratnagarbha in their own way. They thought, ‘I am seated right in front of the Tathāgata Ratnagarbha, whose mind knows everything, and he is teaching the Dharma to me alone.’

“Noble son, the tathāgata arhat samyaksam­buddha Ratnagarbha said to the brahmin Samudrareṇu, ‘Excellent, excellent, great brahmin of great compassion! You are a compassionate benefactor for countless beings! You appear in the world like the sun!

“ ‘It is like this, brahmin—suppose there were a field of flowers, complete with a variety of colors, a variety of fragrances, a variety of textures, a variety of petals, a variety of stalks, a variety of roots, and a variety of medicinal ingredients. Some flowers shine and illuminate a hundred yojanas with their color and scent, some two hundred yojanas, and some three hundred yojanas, and similarly some flowers shine and illuminate with their color and scent the entire world realm of four continents.

“ ‘And when beings who are blind smell that scent of flowers there, they become able to see, the deaf are able to hear, and so on, up to and including those deficient in limbs regain all their limbs. The beings who are afflicted by the 404 kinds of illness become cured of them all when they smell that scent.