Karunapundarikasutra 277

277

གཞག་པའི་གཏམ་འབུམ་ལུང་མནོས་ཤིང་བཀླགས་ཏེ་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་གཏམ་འབུམ་དང་། སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་གཏམ་འབུམ་དང་། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་གཏམ་འབུམ་ཡང་ལུང་མནོས་ཏེ་བཀླགས་ཤིང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྤོང་བའི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྤོང་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། གཏི་མུག་གི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྤོང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་དང་། སྟོབས་དང་། མི་འཇིགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གཏམ་འབུམ་ཡང་ལུང་མནོས་ཤིང་བཀླགས་ཏེ་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོའི་ཐད་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འབུམ་ཕྲག་བཅུའི་བར་དག་ཀྱང་བཟུང་ཞིང་བཀླགས་ཏེ་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཇི་ཙམ་གྱི་དུས་གཞན་ཞིག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེས་རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་། སྤོས་དང་། བྱུག་པ་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད། གྲངས་མེད་པ་དག་གིས་མཆོད་པ་བྱས་ཤིང་སྤོས་ཆུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཀྲུས་ནས། སྐུ་གདུང་གཞག་པའི་མཆོད་རྟེན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་པ་འཕང་དུ་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་རྒྱར་ནི་དཔག་ཚད་ཕྱེད་ཡོད་པ་ཡང་བརྩིགས། དེ་ནས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་། སྤོས་དང་། བྱུག་པ་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དཔག་ཏུ་མེད་གྲངས་མེད་པ་དག་གིས་

both śamatha and a stilled mind; both vipaśyanā and a mind free of perplexity; both meditation on the noble truths and a mind that meditates on complete comprehension; both being focused on the Buddha and a mind free of darkness;⁴¹² both being focused on the Dharma and a mind that is the same as the essence of phenomena; both being focused on the Saṅgha and a nondependent mind; both the ripening of beings and a mind that is primordially pure; both the possession of the Dharma and a mind inseparable from the essence of phenomena; both the purification of a realm and a mind that is equal to space; both the perfection of the features of a great being and a mind without features; both the attainment of patience and a mind without perception; both the level of irreversibility and a mind of engagement and reversal; both a mind adorned by the essence of enlightenment and a mind that has the essence of the three realms; both a mind that defeats the māras that come from all beings and a mind that takes care of all beings; both enlightenment and a mind that realizes the equality of all phenomena; both turning the wheel of the Dharma and a mind without the turning of all phenomena; and both manifestation of passing into great parinirvāṇa and a mind that knows the nature of saṃsāra.’ ”

When this Dharma teaching was being given, 6,400,000 bodhisattvas attained the forbearance that comes from realizing the birthlessness of phenomena. They had come from the ten directions to Vulture Peak Mountain, into the presence of the Tathāgata Śākyamuni, in order to listen to that ancient instruction on the entrance to the samādhis and the Dharma teaching on the entrances to the pure accumulations.