Karunapundarikasutra 281

281

བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། ལོག་པར་ལྟ་བའི་བར་དག་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཙུད་དེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་བར་དག་ལ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཀྱིས་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་དག་ལ་རབ་ཏུ་བཀོད་ཅིང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲ་དབྱངས་རྗེས་སུ་བསྒྲགས་པ། སློངས་མོ་པ་གང་སུ་དག་ཟས་འདོད་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་བར་དག་འདོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚུར་ཤོག་ཤིག་དང་། ངས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲགས་སོ། །དེ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་གི་ཚེ་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷགས་ནས་རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལ་སློངས་མོ་བྱེད་པར་གྱུར་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དག་ལས་བརྩམས་ཏེ་སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དག་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་འཚོ་བ་པ་རྡུལ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གལ་ཏེ་ཁྱོད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བཞེད་ཅིང་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་མཛད་ལ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པར་འགྱུར་ན་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་རྒྱལ་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲོན་མར་འགྱུར་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ་ཁྱོད་ཅི་ཞིག་འདོད། འཚོ་བ་པ་རྡུལ་དབྱངས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་གཡུལ་ཆེན་པོར་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའི་རིག་སྔགས་འཆང་ཉིད་འཚལ་ན། ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་མི་གསོན་པོའི་པགས་པ་ཡང་འཚལ། མིག་ཀྱང་འཚལ་ཏེ། དེའི་སླད་དུ་བདག་ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་མཆིས་ནས་གསོལ་བ་བགྱིད་ལགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་སྟོབས་

“Those beings made the funeral offerings, as previously described, to the relics of the great mendicant, the bodhisattva mahāsattva Mahākāruṇika. Just as the funeral offerings are made to the relics of a cakravartin king, those beings at that time made offerings to the relics of the great mendicant Mahākāruṇika.

“On the day that the great mendicant Mahākāruṇika passed away, the Dharma of the Tathāgata Ratnagarbha also came to an end. The bodhisattva mahāsattvas, in accordance with their prayers, took rebirths in other realms. Some, through the power of their prayers, were reborn in Tuṣita, some were reborn among humans, some were reborn among the nāgas, some were reborn among the asuras, and some, through the power of their prayers, were reborn as various animals.

“Noble son, the great mendicant Mahākāruṇika, having passed away, through the power of his prayers was reborn in a realm called Saṃkarṣana, ten thousand buddha realms to the south of this buddha realm. There humans had a lifespan of eighty years, and they were all engaged in cultivating bad roots, they were savage, their hands were stained with blood, they were addicted to evil deeds, they were cruel to all beings, they had no respect for their mothers, they had no respect for their fathers, and they were not afraid of the next world. The great mendicant Mahākāruṇika, through the power of his prayer, was reborn in Saṃkarṣana into a caṇḍāla family. His body was very tall, he was very strong, he was very powerful, he had a powerful memory, he was very eloquent, and he was very fast. With the unwavering power of his strength he would seize people and say to them, ‘O beings,