Karunapundarikasutra 300

300

ཀྱིས་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་དེ་ལྟ་བུ་དག་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྟོང་པ་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དག་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རེ་རེའི་གླིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ངས་ཇི་ལྟར་སྔོན་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་བྱས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་གསུམ་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ས་བོན་དེ་ལ་ལྟོས། དེ་བཞིན་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པ་སྙེད་འདས་པ་ན་དུས་ངན་པའི་ཚེ་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་ལེགས་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་རྣམ་རྒྱལ་སྒྲ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་གླིང་བཞི་པ་ལྔ་བཅུ་འདས་པ་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། དེར་ཡང་ང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་ནས་གླིང་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །ཐམས་ཅད་སྦྱིན་ཞིང་ཀུན་ལ་སྦྱིན་པར་ཡང་གྱུར་ཏོ། །དེ་ངའི་གན་དུ་སློངས་མོ་པ་དག་འོངས་ནས་འདི་ལྟ་སྟེ་དབྱིག་དང་། གསེར་དང་། ཨན་ད་རྙིལ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་མཐོན་ཀ་ཆེན་པོ་དང་། སྐར་མདོག་དང་། ཆུ་འདང་གི་བར་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སློངས་མོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེ་མང་པོ་དེ་སྙེད་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་ངས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། རིན་པོ་ཆེ་འདི་དག་ག་ལས་བྱུང་། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཏེར་དག་བསྟན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་གཏེར་དག་བྱུང་བས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱང་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། ལྷའི་ཞལ་སྔར་སློངས་མོ་པ་ཇི་ཙམ་མཆིས་པ་དེ་ཙམ་ཉི་ཚེ་ལས་མ་བསྟན་ལགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ངས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། གལ་ཏེ་བདག་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་

I myself had attained the five clairvoyances, and at that time I instructed and taught countless, innumerable beings who thereby obtained the five clairvoyances themselves. In the same way countless, innumerable beings gave up fighting, quarreling, and enmity and went to stay in the forests, where they ate the plants and fruit of the forest, meditated in dhyāna, and remained in the brahmavihāras day and night.

“Then at the time when the eon was close to ending, those venerable ones spread throughout Jambudvīpa, and conflict, fighting, wars, enmity, and quarreling ceased completely. Untimely wind and rains ceased. Excellent harvests⁴²⁴ grew from fertile⁴²⁵ soil. There were only the misfortunes of various illnesses caused by the bad nature of the age.

“At that time, I thought, ‘I have not been able to soothe the illnesses of beings.’ It then occurred to me, ‘I should bring together Śakra, great Brahmā, the guardians of the world, and other ṛṣis among the devas, nāgas, śakras, and humans, and have them produce a treatise on medical treatments for the sake of beings.’ I then traveled miraculously and informed Śakra, great Brahmā, the guardians of the world, as well as the ṛṣis among the devas, nāgas, śakras, and humans. They gathered at a place named Viḍacaraka Summit on Ekaviḍapati Mountain and revealed a treatise on the warding off and restraining of bhūtas, on protection, and on the alleviation of wind, bile, and phlegm. By applying it I cured countless, innumerable beings of their illnesses.⁠⁴²⁶