Karunapundarikasutra 41

41

ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་དོ། །རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ།། །།བམ་པོ་གསུམ་པ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་ཞབས་གཉིས་ལ་གཏུགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གིས་དགུང་ཟླ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་ན་བཟའ་དང་། བཤོས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། གདན་དང་། སྙུན་གྱི་གསོས་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བགྱི་བར་འཚལ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ཀྱིས་ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་རྣམས་དང་། སྣ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཕྲ་མོ་རྣམས་དང་། གྲོང་མི་རྣམས་དང་། ལྗོངས་ཀྱི་མི་རྣམས་དང་། ཞོ་ཤས་འཚོ་བའི་མི་རྣམས་བོས་ཏེ་སྨྲས་པ། གཙོ་བོ་

When he was seated to one side, the tathāgata arhat samyaksam­buddha Ratnagarbha taught King Araṇemin by speaking about the Dharma, which inspired him, encouraged him, and delighted him. After he taught him the Dharma in many ways and inspired him, encouraged him, and delighted him, he became silent.

“Then King Araṇemin rose from his seat, bared one shoulder, bowed with palms together toward the Tathāgata Ratnagarbha, and touched his feet.⁸⁷ He then said these words to the tathāgata arhat samyaksam­buddha Ratnagarbha: ‘May the Bhagavat and his saṅgha of bhikṣus give their permission that for three months I may provide the Bhagavat and his bhikṣus with robes, food,⁸⁸ beds, seats, medicine, and necessities.’

“Noble son, the Tathāgata Ratnagarbha gave his permission to King Araṇemin by remaining silent. King Araṇemin understood from the Tathāgata Ratnagarbha’s silence that he had given his permission, bowed his head to the Bhagavat’s feet, circumambulated him three times, and then departed from the Bhagavat’s presence. Then King Araṇemin summoned the local kings, ministers, high officials, lesser ministers,⁸⁹ and representatives of the city dwellers, countryside dwellers, and hired laborers. He said to them, ‘Leaders of men, know this!