Karunapundarikasutra 77

77

དགེ་འདུན་གྱི་ཆེད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གྲོང་ཁྱེར་ཡིད་འོང་འཛིན་གྱི་འཛམ་བུའི་ཚལ་གྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལྷའི་རྒྱན་དང་། ལྷབ་ལྷུབ་དག་གིས་བརྒྱན་ཏོ་ཞེས་ཐོས་ནས་བདག་ཅག་དོང་སྟེ་བལྟ་ཞིང་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོ་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཡང་བལྟའོ། །དེར་སོང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཆོས་ཀྱང་མཉན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། དེའི་ཚེ་ན་མི་རྣམས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། ཁྱེའུ་དང་། བུ་མོ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། ཕྲད་པར་བྱ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ཡང་མཐོང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་གྲོང་ཁྱེར་ཡིད་འོང་འཛིན་དུ་འོང་ངོ་། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ལ་ཡང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་པའི་སྒོ་ཉི་ཁྲི་ཡོད་དེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སྒོ་རེ་རེ་ཞིང་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲིའུ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་བཤམས་ནས་དེ་དག་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་འཁོད་ནས་སེམས་ཅན་གང་དག་འོངས་ཤིང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་འཇུག་པ་དེ་དག་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་གཏོང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་གཏོང་ཞིང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་སྟེ། འཛུད་ཅིང་སེམས་ཀྱང་སྐྱེད་དུ་འཇུག་གོ། །གང་དག་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་དང་། གང་དག་རིང་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་བལྟ་བའི་ཕྱིར། ཕྱིས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་འཇུག་གོ། །དེ་ལྟར་མདུན་ན་འདོན་གྱི་གཙོ་བོ་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་ལོ་བདུན་པོ་དེ་དག་ལས་ལྷ་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་སྟེ་བཏུལ་ཅིང་བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །ཀླུ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དང་། གྲུལ་བུམ་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ཡི་དགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་བ་བགྲང་བ་

and his saṅgha of bhikṣus. They said, ‘We should go there to see it and to see the Tathāgata Ratnagarbha and his saṅgha of bhikṣus. When we are there, we should listen to the Dharma from the Bhagavat.’

“At that time, many hundreds of thousands of millions of trillions of human men, women, girls, and boys came each day to the delightful city because they desired to see Jambūvana, and to see, pay homage to, and honor the Bhagavat and his saṅgha of bhikṣus, and to hear the Dharma from the Bhagavat.

“That parkland had twenty thousand gates made of the seven jewels, and at each of the parkland’s gates five hundred precious seats had been arranged. At each of those places, five hundred brahmin youths were seated, and those young brahmins would tell whoever came to enter that parkland that they should take refuge in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, and they instructed them to focus on and develop the aspiration for the highest, most complete enlightenment.

“Those who were dwelling nearby and afar entered the parkland in order to see and pay homage to the Bhagavat, to see the saṅgha of bhikṣus, and to hear the Dharma from the Bhagavat. For seven years, in that way, the brahmin Samudrareṇu, the principal court priest, instructed countless devas to develop the aspiration for the highest, most complete enlightenment, and he trained, guided, and established them in it. He also instructed countless nāgas, asuras, yakṣas, rākṣasas, kumbhāṇḍas, gandharvas, pretas, piśācas, hell beings, and animals to develop the aspiration for the highest, most complete enlightenment, and he trained, guided, and established them in it.