Lalitavistara 8.1

8.1

འཕགས་པ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ། བམ་པོ་བརྒྱད་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་ན་འདུག་པ་ན། གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱེད་པ་ལ་སྤྲོ་བར་གྱུར་པ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཚངས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དུ་མ་དེ་དག་རང་རང་གི་དགའ་བའི་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་ལྷགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་དག་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཚངས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་མང་པོ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏེ། མ་ལ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འདི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཧ་ཅང་ཡུན་རིང་དུ་ཐོགས་པར་གྱུར་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་འདིས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་སྦྱིན་པ་དང་། སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་། དོན་སྤྱད་པ་དང་། དོན་འཐུན་པས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པ་དང་། གང་དག་འདིས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས། ཆོས་བསྟན་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་མེད་པར་གྱུར་ནས། ཕྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མངོན་པར་བྱུང་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་བའམ་ཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་གྲང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་དག་གུས་པ་དང་བཅས་ཞེ་ས་དང་བཅས་པར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ནམ་ཞིག་ན་བདག་ཅག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམ་པ་མཆོག་རབ་དག་པ་འདི་མངོན་པར་བྱུང་བ་དང་། མངོན་པར་བྱུང་ནས་ཀྱང་ཤིང་གི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་དྲུང་དུ་འདུག་སྟེ། བདུད་དཔུང་དང་བཅས་པ་བཏུལ་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅྭ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་

Chapter 13

Encouragement

Monks, while the Bodhisattva was staying in the midst of his retinue of consorts, there were numerous gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, demigods, garuḍas, kinnaras, and mahoragas, as well as Śakra and Brahmā and the guardians of the world, who were eager to make offerings to the Bodhisattva. They arrived calling out in joyous voices. However, monks, as time went on, many of these gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, demigods, garuḍas, kinnaras, and mahoragas, as well as Śakra, Brahmā, and the world protectors, began to think to themselves:

“Now, isn’t this sacred being staying too long among the consorts? There are beings who have been brought to maturity over a long period of time through the four means of attracting disciples, namely generosity, kind talk, meaningful actions, and practicing what one preaches. Once he attains awakening, those beings would be able to understand his teachings on the Dharma. But perhaps all these suitable recipients for his teaching may be gone by then. In that case, the Bodhisattva will leave his home and awaken to unexcelled, perfect, and complete buddhahood on his own.”

So they approached the Bodhisattva. Full of respect and devotion, they joined their palms and bowed before him. Standing expectantly in his presence, they asked with concern:

“Will we ever witness the Bodhisattva—this sacred, supreme, and pure being—leave home as an act of renunciation? Once he has left home, will we see him sitting under the great king of trees, taming Māra and his army, and awakening to unexcelled, perfect, and complete buddhahood?

“When shall we see him accessing the ten powers of the thus-gone ones, the four types of fearlessness of the thus-gone ones, and the eighteen unique qualities of a buddha?