The Ākāśagarbha Sūtra 3

3

ཆུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །གང་དེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་ལ་གནས་པ་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ། སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་དེ་དག་གིས་ལྟས་དེ་མཐོང་ནས་འཇིགས་པར་མི་བྱེད། དངངས་པར་མི་བྱེད། སྐྲག་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་འཇིགས་པར་མི་བྱེད། དངངས་པར་མི་བྱེད། སྐྲག་པར་མི་བྱེད་དོ། །གང་ལྷག་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་དང་། ཉན་ཐོས་དག་དང་། ལྷ་དག་དང་། ཀླུ་དག་དང་། གནོད་སྦྱིན་དག་དང་། དྲི་ཟ་དག་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དག་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དག་དང་། མི་འམ་ཅི་དག་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དག་དང་། གྲུལ་བུམ་དང་། ཡི་དགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། སྲུལ་པོ་དང་། ལུས་སྲུལ་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་འདུས་པ་དེ་དག་མ་ལུས་པར་འཇིགས་པར་གྱུར། དངངས་པར་གྱུར། སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས། ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་ལ་རྨོངས་ཤིང་སེམས་འཁྲུགས་ནས་དེ་དག་གཅིག་གིས་གཅིག་ཀྱང་མི་མཐོང་། དེ་ན་འདི་ཅི་ཞིག །འདི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག །འདི་ཅིའི་རང་བཞིན་ཞེས་དྲི་བ་ཡང་གང་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །ཡང་དེའི་ཚེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཚངས་པའི་གཟེར་བུ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་གསོལ་པ། ཆོས་ཀུན་གྱི་ནི་རང་བཞིན་ལ། །གང་ཟག་གང་དག་མ་འཚལ་བ། །གཟུགས་ཕུང་ལ་ནི་གནས་གྱུར་ནས། །དབང་པོ་དྲུག་ལ་རྨོངས་པར་གྱུར། །ཕུང་པོ་གཅིག་ནི་མི་མཐོང་ཞིང་། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་ལ་རྟོག་བགྱིད་དེ། །འདི་ལ་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ནི། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་འཚལ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་དག་ལ། །ཆོས་ཀྱི་དེ་བཞིན་མཚན་ཉིད་གསུངས། །དེ་དག་ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་ལ། །བཟོད་པའི་ནམ་མཁའི་མཚན་འཚལ་ཏོ། །འདི་ནི་མཉམ་བཞག་དཔའ་བ་

At that place, the bodhisattvas dwelling on the tenth ground, who had achieved the meditative concentration of valiant progress, and who were bound by one more life and in their last existence, looked and saw, yet were not at all frightened, afraid, or terrified, because they realized that all phenomena are by nature endowed with final reality, suchness, and emptiness. Therefore, they were not at all frightened, afraid, or terrified.

The remaining great bodhisattva mahāsattvas, and the śrāvakas, devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, mahoragas, kumbhāṇḍas, pretas, piśācas, pūtanas, and kaṭapūtanas—all of the assembled humans and nonhumans—were very frightened and in despair. They were bewildered about what was here and what was there, and in their confusion they were not able to perceive one another. In that state, they asked questions such as “What is this?”, “How did this come about?”, and “What is the nature of this?”, but could find nothing.

At that time, the great bodhisattva mahāsattva known as Great Nail of Brahmā bowed down toward the Bhagavān with folded hands and said:

“Ordinary beings do not recognize
The nature of all phenomena.
They live in the form aggregate,
And so their six sense faculties become deluded.

“There is not a single aggregate to be seen,
Yet ordinary beings conceptualize the form aggregate.
Consequently, some of these people
Develop doubts about the Buddha’s teaching.

“It is for them that the Bhagavān
Taught the characteristics of the suchness of phenomena.
Thus, here and there
They come to know the characteristics of space, which bears everything.

“This indeed is brave equipoise,