Suryagarbha 11.9

11.9

པའི་གཏམ་གྱི་ཐ་མར་མཇུག་ཐོགས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པ་དེར་ཕྱིན་ཏེ་འདུག་གོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྐར་མ་ལ་དགའ་བས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞི་པ་རབ་ཀྱི་མཐའ་གནས་ཡིད་ལ་བགྱིད་པའི་གཟུངས་སྔགས་བཤད་པར་གསོལ། གཟུངས་སྔགས་ཀྱི་གཞི་དེ་དག་གིས་ནི་སྔོན་བདག་ཅག་གཉིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ན་ལུས་ཀྱི་སླད་དུ་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་གྱི་ལྷ་ལ་ནོངས་པ་བགྱིས་པས་འགུམ་པ་ལ་ཐུག་སྟེ་བཙོན་རར་སྩལ་ནས། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཟས་དང་བྲལ་ཞིང་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མན་དཱ་ར་བའི་བསུང་ལ་ཡིད་ལ་གཞན་མི་སེམས་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མན་དཱ་ར་བའི་བསུང་བདག་ཅག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་རང་གི་གནས་ཀྱི་ཤུལ་ཀར་བཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ལུང་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུས་བཞི་པ་རབ་ཀྱི་མཐའ་གནས་ཡིད་ལ་བགྱིད་པའི་གཟུངས་སྔགས་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་བརྩོན་ར་དེར་བདག་ཅག་གི་རྣ་ལམ་དུ་དོན་དང་བཅས། ཚིག་འབྲུ་དང་བཅས་པར་གྲགས་སོ། །གསང་སྔགས་ཡིད་ལ་བགྱིད་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ཅག་དགའ་བ་དང་དད་པ་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ནས་དེའི་ཚེ་བདག་ཅག་གི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་དང་། སྐྱེས་ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྦྱིན་པའི་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བགྱི་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཚེའི་འདུ་བྱེད་བས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། བསམས་བཞིན་དུ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒྲིབ་

He sat down, joined his palms together in the direction of the Blessed One, […] and said to him, “Respected Blessed One, please expound to us the dhāraṇī mantra that focuses attention on the four highest abodes!⁶⁷ Concerning this dhāraṇī mantra, in the past, when we were both sons of brāhmaṇas, we committed physical crimes against the king Victorious God and so were sentenced to death. We were thrown into prison, and for a fortnight we were chained by five shackles and had nothing to eat. We supplicated the thus-gone Mandāravagandha without thinking about anyone else. Then, out of affection for us, the thus-gone Mandāravagandha appeared through a narrow opening in our cell. Through this manifestation of the magical powers of the buddhas’ domains, he taught us the dhāraṇī mantra that focuses the attention on the four highest abodes. Through the power of the Buddha, we heard this mantra from inside our cells—both the words and their meaning. By focusing our attention on this mantra, joy and faith arose in our minds. At that moment, all the karmic actions that otherwise would have ripened in our present existence, our next life, and our many subsequent lives was exhausted, as were all our karmic obscurations and our obscurations related to afflictions, phenomena, sentient beings, the perfections from generosity to insight, possessions, enjoyments, the exhaustion of life energy, intentional rebirth in saṃsāra, and going to the pure buddha realms.