Suryagarbha 7.2

7.2

སྙམ་ནས་དེ་དེ་ལྟར་རླུང་འདུས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱིས་གཟུགས་སྣང་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཐམས་ཅད་རླུང་གིས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནང་ངམ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་གཉིས་པའོ། །ཡང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་གིས་གཟུགས་སྣང་བ་གང་སྤངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ལ་སྟོང་པར་སྣང་གི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་གི་རླུང་དུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་སེམས་འདི་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་བདག་གིས་སྤང་བར་བྱའོ། །ཆོས་ནི་གང་དུ་ཡང་འོང་བ་མེད། གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་མེད་དེ། དེ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ལམ། བདག་ཉིད་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོག་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དེ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་གསུམ་པའོ། །ཡང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཅི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཡང་དག་པ་ཅི་ཡང་ཡོད་དམ་སྙམ་ནས་དེ་ཡང་དག་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། ཀུན་འབྱུང་བའི་ཆོས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཆོས་སུ་རིག་པར་བྱས་ནས་དེས་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། དེའི་འདུ་བྱེད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཤིང་ཞི་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་བཞི་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་འབྲས་བུ་དང་པོ་ལ་གནས་པར་བྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་རྗེས་སུ་འཐུན་པའི་བཟོད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དུས་དང་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ལ་རེག་པར་བྱེད་དོ། །གང་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་འབའ་ཞིག་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དེ་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགོག་པས་ཉིན་ཞག་གཅིག་འདའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བར་དུ་འདའ་བར་བྱེད་དོ། །དང་པོ་དེ་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པ་ན་ཚེ་ཡང་ཟད་པར་གྱུར་ནས་དེ་མགོ་མཉམ་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་

By doing so, all outer appearances of form will be disintegrated by those winds. Having entirely abandoned all the inner and outer appearances of form, they will specifically contemplate this. This is the second branch of emptiness.

“Again, they will think, ‘All the material appearances I have abandoned appear to me as emptiness and not in any other way. However, since my mind that conceives the winds is not entirely liberated, I must abandon that too!’ Since phenomena do not come from or go anywhere, they will give up conceptualizing in terms of going or the absence of going. This is the third branch of emptiness.

“Again, they will wonder, ‘Is there anything true at all among all conditioned things?’ Thinking in that way, they will directly understand what is true. Knowing that all phenomena that arise are phenomena that cease, they will understand that all three realms are nonexistent and unreal, and their formations will become utterly purified and pacified. This is the fourth branch of emptiness.

“Some will settle within the first fruition, some will cultivate the concordant acceptance, and some will reach awakening in accordance with the right times and circumstances. Their efforts to entirely settle concepts and analysis will be completely pacified, and they will enter the absorption of cessation. According to their inclinations, they will pass from one day up to countless eons absorbed in that cessation. In the second instant immediately following the first instant of emerging from that, their afflictions will be exhausted. At that moment, their lives will also be exhausted, and they will simultaneously pass into parinirvāṇa.