Ratnakoti 2

2

དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་རིན་པོ་ཆེའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེས་ང་ད་གདོད་གནས་གནས་པ་ལས་ལངས་སོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་དེ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་མཐའ་ཞེས་བགྱི་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཤིན་ཏུ་དག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་བྱི་དོར་བྱས་པ་ས་ཕྱོགས་མཉམ་པ་ལ་བཞག་ན་དེ་གང་དང་གང་ཁོ་ནར་བཞག་པ་དེ་དང་དེར་རིན་པོ་ཆེ་བྱེ་བ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་ང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་གནས་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ན་ངས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་གྲངས་མེད་པ་དག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་བཞུགས་པ་དག་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་དང་། བྱང་ཕྱོགས་དང་། འོག་དང་། སྟེང་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་བར་དུ་བལྟས་ན་ངས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་བཞུགས་པ་དག་མཐོང་ངོ་། །འཇམ་དཔལ་ངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་གནས་ནས་གང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ངོ་། །འཇམ་དཔལ་ཡང་དག་པའི་མཐའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ངས་ཕྱག་རྒྱར་བཞག་སྟེ། དད་པ་ཅན་གྱི་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ལ་སྤྱད་ན་སྤོབས་པ་མི་ཆོད་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་སྤོབས་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྤོབས་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་སྤོབས་པར་གྱིས་ཤིག །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔེར་བགྱི་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ཉིད་ངོས་གང་དང་གང་ཁོ་ནས་ཕབ་སྟེ་གཞག་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ངོས་དེ་དང་དེ་ཁོ་ན་འབབ་ཅིང་གནས་

“Mañjuśrī, there is an absorption called infinite jewels,” replied the Blessed One to Youthful Mañjuśrī. “That is the absorption from which I just arose.”

“Blessed One, why is it called infinite jewels?”

The Blessed One responded, “Mañjuśrī, take as an analogy an exceedingly pure and well-polished precious jewel. If it is placed on level ground, then wherever it is placed, there will be untold millions of jewels. In the same way, Mañjuśrī, when I remain in this absorption and look to the east, I see thus-gone ones, worthy ones, perfect buddhas abiding and teaching the Dharma in countless, innumerable world systems. It is the same to the south, west, north, below, and above. When I look in the ten directions, I see thus-gone ones, worthy ones, perfect buddhas abiding and teaching the Dharma in boundless world systems. Remaining in this absorption, Mañjuśrī, I do not actually see any phenomenon whatsoever that is not the limit of reality. Mañjuśrī, I posit this seal of the limit of reality as my seal. Faithful noble sons and daughters who engage in this seal will gain uninterrupted eloquence.”

“Blessed One, I have something to say. Well-Gone One, I have something to say.”

“Then speak, Mañjuśrī.”

“Blessed One, take as an analogy that very same precious jewel. Whatever facet it is set down upon, it will rest on precisely that facet of the precious jewel.⁸