The Great Lion’s Roar of Maitreya 1.8

1.8

གནས་བཀའ་སྩལ་པ་ད་ནི་ངོ་མཚར་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔེ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལྟ་བུ་ཐོས་ན་སུ་ཞིག་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་ཐ་ན་དད་པས་སྩལ་བ་ཆབ་སྣོད་གང་ཙམ་ཡང་ལེན་པར་འགྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འོད་སྲུང་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། མགོ་དང་གོས་ལ་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུར་གནས་པར་བྱ་ཞིང་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་ཐ་ན་དད་པས་བྱིན་པ་ཆུ་སྣོད་གང་ཙམ་ཡང་བླང་བར་མི་བྱའོ། །འོད་སྲུང་མི་གཉིས་པ་ཆེས་གཏུམ་པ། ཆེས་བརླང་པ། ཆེས་དྲག་ཤུལ་གྱི་ལས་དང་ལྡན་པ། ཆེས་ཉམ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཆེས་སྟོབས་ཆེན་པོའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པ་གང་ལ་ལ་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ལ། འོད་སྲུང་མི་དེས་གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་མི་གང་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་དབྱུག་པས་བརྡེགས་སམ། མཚོན་གྱིས་བཏབ་བམ། ཁུ་ཚུར་གྱིས་བསྣུན་ཏེ་ཕམ་པར་བྱས་ནས། ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་འགྲོན་བུ་དང་། གསེར་དང་། ནོར་བུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། བཻ་དཱུརྱ་དང་། དུང་དང་། མན་ཤེལ་དང་། བྱི་རུ་དང་། ས་ལེ་སྦྲམ་དང་། དངུལ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་དང་། ཁང་ཁྱིམ་དང་། བཞོན་པ་དང་། གོས་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། མལ་ཆ་དང་། སྟན་གྱི་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། རྩེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ཞིང་ཕྲོགས་ཏེ་ཁྱེར་བར་གྱུར་ན། འོད་སྲུང་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། གཞི་དེ་ལས་མི་དེ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་སྐྱེད་སྙམ་འམ། འོད་སྲུང་གིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མང་དུ་སྐྱེད་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་མང་དུ་སྐྱེད་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འོད་སྲུང་ཁྱོད་མོས་པར་བྱ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་བདག་ཉིད་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་ཅིང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་དེ་རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོད་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པས་གཞན་དག་གི་མདུན་དུ་བདག་ཉིད་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཡིན་པར་ཁས་འཆེ་བར་

Hearing such a precious analogy taught by the Tathāgata, what person who has not attained fruition would accept so much as a drink of water given by the faithful?”

The Blessed One replied, “That is right, Kāśyapa. What you say is right. One should live as if one’s head and clothes were ablaze, and until one has attained fruition, one should not accept so much as a drink of water given by the faithful.

“Kāśyapa, imagine there came along a second man, fiercer, coarser, and more ferocious, who was physically more powerful and endowed with greater strength. That man bludgeoned every person in a four-continent universe, or stabbed them or punched them, and after subduing them robbed them and made off with all their useful goods: cowry shells, gold, precious stones, pearls, beryl, conches, crystals, coral, gold dust, silver, and different kinds of jewels, as well as their house, vehicle, clothes, food, drink, bedding, and furniture to be used or enjoyed, and every possession that could provide pleasure or leisure. What do you think, Kāśyapa? Would that man create a great deal of nonmerit on that basis?”

Kāśyapa replied, “Yes, Blessed One, he would create a great deal. Sugata, he would create a great deal.”

The Blessed One said, “Kāśyapa, believe this and take it to heart: when someone who knows themselves to be an ordinary person who has not attained fruition, overcome by desire for gain, reverence, and praise, falsely claims in the presence of others to be a once-returner