The Lotus Sūtra 4.19

4.19

ཆེན་པོ་ལ་ལ་ཞིག་གིས་བགྲང་ཞིང་རྟོགས་པར་ནུས་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཇི་སྙེད་ལོན་པའི་བསྐལ་པ་ནི་བགྲང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། དེ་ཙམ་དུ་ཡུན་རིང་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་དེ་ལྟར་ཚད་མེད་དེ། ངས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས། ཁར་སང་ངམ་དེ་རིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་དྲན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རྗེས་སུ་དྲན་པ་འདས་པའི་བསྐལ་པ་མང་། །དེ་ཚེ་ཐུབ་ཆེན་རྐང་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག །མངོན་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །རྒྱལ་བ་དམ་པ་འཇིག་རྟེན་བྱུང་བར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་སྟོང་གསུམ་འདི་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཁམས། །ལ་ལས་ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་རྡུལ་དུ་བྱས། །དེ་ནས་ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཅིག་ཁྱེར་ནས་སུ། །ཞིང་སྟོང་རྣམས་ནི་འདས་ནས་དེ་བཞག་ལ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཉིས་དང་གསུམ་བཞག་སྟེ། །དེས་ནི་རྡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཀུན་བཞག་པས། །འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་ཁམས་ནི་སྟོངས་གྱུར་ཅིང་། །རྡུལ་ཕྲན་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཟད་གྱུར་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་དེ་དག་ན་ཡོད་པ་ཡི། །རྡུལ་ཕྲན་ཕྱེ་མ་དེ་ཡང་ཚད་མེད་པ། །དེ་དག་མ་ལུས་གང་གིས་རྡུལ་བྱས་ཏེ། །བསྐལ་པ་བརྒྱ་འདས་མཚན་མར་འཇོག་བྱེད་པ། །དེ་ལྟར་བདེ་གཤེགས་མྱ་ངན་དེ་འདས་ནས། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་མང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཀུན་མཚན་མར་མི་ཆོག་སྟེ། །དེ་སྙེད་བསྐལ་པ་མང་པོ་ཟད་པར་གྱུར། །འདྲེན་པ་མྱ་ངན་འདས་རིང་དེ་སྲིད་ལོན། །ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཀྱང་། །དེ་འདྲ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །ཐམས་ཅད་དྲན་པ་ཁར་སང་དེ་རིང་བཞིན། །དགེ་སློང་གང་དག་ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཅན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འདི་འདྲའོ། །དྲན་པ་ཕྲ་ཞིང་ཟག་པ་མེད་པ་

However, they could not through their enumeration know the number of the hundred thousands of quintillion of eons that have passed since the bhagavān tathāgata Mahābhijñā­jñānābhi­bhū passed into nirvāṇa.

“Bhikṣus, there has been such an inconceivable, such an immeasurable length of time since that tathāgata passed into nirvāṇa, but through possessing the power of the vision of a tathāgata’s wisdom, I remember that nirvāṇa as if it were yesterday or today.”

Thereupon the Bhagavān recited these verses:

“I remember that many eons ago in the past,
At that time there was a supreme human,
A great muni named Abhi­jñā­jñānābhi­bhū,
A supreme jina who appeared in the world. {1}

“If someone were to make into the smallest particles of dust
All the worlds in a realm of a billion worlds,
And were to take from there a single smallest particle,
And having traversed a thousand worlds put it down, {2}

“And then were they similarly to deposit a second and a third,
And were they to move all the dust in that way
So that this world realm would become vacant
And all that dust would have been taken away, {3}

“Those smallest particles of dust
In those worlds would be uncountable.
If all those dust particles that had been created
Were each to represent a hundred eons, {4}

“Even the many countless millions of eons
That all those dust particles represent
Could not convey how many eons have come to an end
Since that sugata passed into nirvāṇa. {5}

“That is how long since that guide’s nirvāṇa,
And since his śrāvakas and bodhisattvas thrived.
I remember, through the wisdom of the Tathāgata,
Exactly what occurred as if it were today or yesterday. {6}

“Bhikṣus, such is my wisdom,
The limitless wisdom of the Tathāgata.
With my subtle and immaculate memory