The Lotus Sūtra 4.5

4.5

མ་རིག་པས་ལྡོངས་པས། འདུ་བྱེད་སོགས་སོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མིང་དང་གཟུགས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་པ་དེའི་བར་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་རིག་པས་ལྡོངས་ཏེ། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་རྗེ་བསྐྱེད་ནས། ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་ཀྱང་བུ་གཅིག་པའི་ཕ་བྱམས་པ་བཞིན་དུ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་ཁམས་གསུམ་དུ་གཤེགས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ན་འཁྱམ་ཞིང་ཉོན་མོངས་ཀྱང་དེ་དག་འཁོར་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པར་དེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་སོ། །གཟིགས་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་འདི་དག་སྔོན་དགེ་བ་བྱས་པས་ཞེ་སྡང་ཆུང་ལ་འདོད་ཆགས་ཆེ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ཆུང་ལ་ཞེ་སྡང་ཆེ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ཤེས་རབ་ཆུང་བ་དང་། ཁ་ཅིག་མཁས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཅིང་དག་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ལོག་པར་ལྟ་བ་མཁྱེན་ནས། སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐབས་མཁས་པས་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་ཞིང་མིག་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་བལྟའོ། །དེ་ལ་སྨན་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བལྟའོ། །དམུས་ལོང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཏི་མུག་གིས་ལྡོངས་པའི་སེམས་ཅན་དུ་བལྟའོ། །རླུང་དང་མཁྲིས་པ་དང་བད་ཀན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང་ལྟ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་གྱུར་པར་བལྟའོ། །ཇི་ལྟར་སྨན་སྣ་བཞི་པོ་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྒོར་བལྟའོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར་སྨན་རྣམས་བཏང་བས། དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར་ནད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་

Through the factor of formation there is name-and-form, and so on until the arising of a great mass of sheer suffering. In that way they are blinded by ignorance. The Tathāgata has compassion for the beings in saṃsāra, and although he has transcended the three realms he has love for them like that of a father for his only son. With great compassion he goes to the three realms. The Bhagavān looks with eyes of wisdom upon the beings who are afflicted and wandering in the cycle of saṃsāra and do not know how to leave saṃsāra. Seeing them he knows, ‘These beings, because of their previous good actions, have little anger and great desire, while these have little desire and great anger; some have little wisdom, some are wise; and some are ripened and pure, and some hold wrong views.’ The Tathāgata, using a skillful method, teaches three yānas to those beings.

“The rishis with the five higher knowledges and pure vision are the bodhisattvas who have developed the aspiration for enlightenment, attained receptivity to the birthlessness of phenomena, and attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood.

“The great physician should be seen to be the Tathāgata.

“The born-blind man should be seen to be beings who are blinded by ignorance.

“Air, bile, and phlegm should be seen as desire, anger, ignorance, and the sixty-two fabricated views.

“The four kinds of herbs should be seen as (1) the doorway of emptiness, (2) the doorway of the absence of attributes, (3) the doorway of the absence of aspiration, and (4) nirvāṇa.

“The herbs are given in such and such a way so as to cure such and such an illness, and in that way through meditation on the doorways to liberation—emptiness, the absence of attributes,