The Lotus Sūtra 9.21

9.21

མར་བྱས་རི་མོ་དང་མཆོད་པ་དང་གསོལ་བ་དང་དབུལ་བ་བྱས་ཏེ་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་མང་པོ་ལ་བསྟི་སྟང་དུ་བྱ་བ་དང་བླ་མར་བྱ་བ་དང་རི་མོ་དང་མཆོད་པ་དང་གསོལ་བ་བྱས་ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཟུང་སྟེ། སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །མཐུ་ཆེན་ཐོབ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཇིགས་བསྒྲགས་དབྱངས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་བསྟན་པ་ལ། འཁོར་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བརྙས་པར་གྲགས་ཤིང་། གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་སྙེད་མཉེས་པར་བྱས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་བརྙས་པ་དེ། གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་སོམ་ཉིའམ། ཡིད་གཉིས་སམ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གྱུར་ན། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མི་བལྟའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ང་ཉིད་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་བརྙས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །མཐུ་ཆེན་ཐོབ་གལ་ཏེ་ངས་སྔོན་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་མ་བླངས་མ་བཟུང་བར་གྱུར་ན། ང་འདི་ལྟར་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་དེ་ལྟར་ངས་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གན་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཟུང་སྟེ། བཀླགས་པ་དང་བསྟན་པས་དེའི་ཕྱིར་ང་འདི་ལྟར་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །མཐུ་ཆེན་ཐོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་བརྙས་པ་དེས་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོ་དག་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བསྟན་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཡང་དག་པར་བསྒྲགས་ཤིང་། ཁོ་བོ་ཁྱེད་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱེད་དོ། །

He revered, venerated, worshiped, made offerings to, and praised⁴⁹³ many hundreds of thousands of quintillions of buddhas. In all those times he possessed this Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma. Through the ripening of his previous root of merit, he attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood.

“Mahā­sthāma­prāpta, the one known by the fourfold assemblies as Sadāparibhūta at the time, on that occasion of the teaching of the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Bhīṣma­garjita­svara­rāja, pleased that number of tathāgatas, arhats, perfectly enlightened buddhas. If you doubt, are uncertain, are unsure, or are wondering if the bodhisattva mahāsattva Sadāparibhūta was someone else, then, Mahā­sthāma­prāpta, do not have such a view. Why not? Because at that time, on that occasion, I was the bodhisattva mahāsattva Sadāparibhūta.

“Mahā­sthāma­prāpta, if I had not previously obtained and possessed this Dharma teaching I would not have quickly attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood in this way.

“Mahā­sthāma­prāpta, in that way I obtained this Dharma teaching directly from the tathāgatas, arhats, perfectly enlightened buddhas of the past, and read it and taught it. That is why I quickly attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood.

“Mahā­sthāma­prāpta, the bodhisattva mahāsattva Sadāparibhūta proclaimed this Dharma teaching, which had been taught by the Bhagavān, to many hundreds of bhikṣus, bhikṣuṇīs, upāsakas, and upāsikās, saying, ‘I do not ridicule you.