Samadhirajasutra 1.3

1.3

གླིང་དང་། དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་ཆོས་བཀོད་པ་དང་བཀོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་མཚན་གྱིས་ཀུན་ཏུ་བརྒྱན་པ་དང་དབྱངས་བཀོད་པ་དང་དབྱངས་རྣམ་པར་དག་པའི་འོད་དང་རིན་པོ་ཆེ་བརྩེགས་པ་དང་ཉི་མ་མེའི་འོད་འཕྲོ་ཅན་དང་སྐར་མ་ལ་དགའ་བ་དང་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་དང་། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བ་དང་གསེར་བཟང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འོད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་མི་འཇིགས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་ཕམ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་དཔེ་མེད་པ་དྲུག་ཅུ་དང་། བཟང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ཀྱི་ལྷའི་བུ་རྣམས་དང་། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་རིས་ཀྱི་ལྷའི་བུ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཡང་དབང་ཆེ་བ་དང་དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པའི་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་དྲི་ཟ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་མིའམ་ཅི་དང་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་རླབས་ཆེ་བ་དག་དང་ཐབས་ཅིག་གོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཀུར་སྟིར་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོར་བྱས། མཆོད་པར་བྱས། རྗེད་པར་བྱས། གསོལ་བར་བྱས་ཏེ། འཁོར་བཞི་དང་ལྷར་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀྱང་ཕྱག་བྱ་བ། མཆོད་པར་བྱ་བ། བཀུར་སྟིར་བྱ་བ། བླ་མར་བྱ་བ། རི་མོར་བྱ་བ། རྗེད་པར་བྱ་བ། གསོལ་བར་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་མདུན་གྱིས་བལྟས་ནས་ཆོས་སྟོན་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ། ཐོག་མར་དགེ་བ། བར་དུ་དགེ་བ། ཐ་མར་དགེ་བ། དོན་བཟང་པོ། །ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ། །མ་འདྲེས་པ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། ཡོངས་སུ་དག་པ། ཡོངས་སུ་བྱང་བ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལ་བྱ་བ་བྱས་པ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ། སྐྱེ་བ་དྲན་པ། སྤོབས་པ་ཐོབ་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྩོན་པ་ཞིག་འདུས་ཏེ་འདུག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་

Ratiṁkara, Dharmavyūha, Vyūharāja, Lakṣaṇa­samalaṁkṛta, Svaravyūha, Svara­viśuddhi­prabha, Ratnakūṭa, Ratnacūḍa,²⁴ Daśa­śata­raśmihutārci,²⁵ Jyotirasa, Candrabhānu, Saha­cittotpāda­dharma­cakra­pravartin, and Śubha­kanaka­viśuddhi­prabha, the bodhisatta mahāsattva Satatam­abhayaṁdad,²⁶ and all the bodhisattva mahāsattvas of the Good Eon, such as the bodhisattva mahāsattva Ajita,²⁷ and the sixty with incomparable minds,²⁸ such as Mañjuśrī, and the sixteen good beings,²⁹ such as Bhadrapāla,³⁰ and the Four Mahārājas and the other Cāturmahā­rāja­kāyika devas, and so on³¹ up until Brahmā and the other Brahmakāyika devas. In addition there were also devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, mahoragas, humans, and nonhumans, who were all illustrious³² and renowned as being very powerful.³³

They honored him,³⁴ worshiped him,³⁵ revered him,³⁶ made offerings to him,³⁷ praised him,³⁸ and venerated him.³⁹ The fourfold assembly and the worlds⁴⁰ of devas also paid homage to him,⁴¹ made offerings to him, honored him, worshiped him, revered him, praised him, and venerated him.

Then the Bhagavān, encircled and esteemed by that assembly of many hundred thousands, taught the Dharma. He taught perfectly the spiritual conduct that is good in the beginning, good in the middle, and good in the end, that has a good meaning, that has good words, and is unalloyed, complete, pure, and wholesome.

At that time, within that gathered assembly there was a youth⁴² named Candraprabha, who had honored the jinas in the past, had planted roots of merit, could remember his previous lives, had the confidence of speech, had correctly followed the Mahāyāna, and who was dedicated to great compassion.

The youth Candraprabha rose from his seat, removed his robe from one shoulder,