Samadhirajasutra 12.8

12.8

མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བཀོད་དེ་ད་དུང་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་མ་བྱས་སོ། །དེ་ཉི་མ་ལྔ་ཟས་གཅད་པ་བཅད་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རིན་ཆེན་ལྡན་ནས་བྱུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སེན་མོའི་མཆོད་རྟེན་གང་ན་ཡོད་པ་དེར་སོང་ནས་འགྲེང་བཞིན་དུ་ཉིན་མཚན་འདས་པར་བྱས་སོ། །དེ་དེའི་ནུབ་མོ་འདས་ནས་དེ་སྔ་དྲོ་དྲུག་པ་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རིན་ཆེན་ལྡན་དུ་ཞུགས་ནས་རྒྱལ་པོའི་བུ་སྟོང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བཀོད་དེ་ད་དུང་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་མ་བྱས་སོ། །དེ་ཉི་མ་དྲུག་ཟས་གཅད་པ་བཅད་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རིན་ཆེན་ལྡན་ནས་བྱུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སེན་མོའི་མཆོད་རྟེན་གང་ན་ཡོད་པ་དེར་སོང་ནས་འགྲེང་བཞིན་དུ་ཉིན་མཚན་འདས་པར་བྱས་སོ། །དེ་དེའི་ནུབ་མོ་འདས་ནས་དེ་སྔ་དྲོ་བདུན་པ་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རིན་ཆེན་ལྡན་དུ་ཞུགས་པ་དང་རྒྱལ་པོ་དཔའ་བས་བྱིན་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་འགྲོ་བ་མཐོང་སྟེ། གསེར་གྱི་ཤིང་རྟ་ལ་ངོས་ནི་དངུལ་མདའ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་སྙིང་པོའི་ཙན་དན། འཁོར་ལོ་ནི་བཻ་དཱུརྱ། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་བསྒྲེང་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་རྟ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཤིང་རྟའི་མདའ་ལ་དར་གྱིས་དཀྲིས་ཤིང་རས་བཅོས་བུ་ཕྲུགས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་དེ་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་བརྒྱད་བརྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་ཐ་གུས་བཏགས་ཤིང་འདྲེན་ཏེ། དེ་དག་བྱད་བཞིན་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། ཁ་དོག་བཟང་པོ་རྒྱས་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པ། བྱིས་པ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་རིགས་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡང་ཞབས་འབྲིང་མཐོན་དམན་དུ་འགྲོའོ། །བྲམ་ཟེ་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡང་ཞབས་འབྲིང་མཐོན་དམན་དུ་འགྲོའོ། །ཁྱིམ་བདག་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡང་ཞབས་འབྲིང་མཐོན་དམན་དུ་འགྲོའོ། །རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྱོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་མདུན་ཐོག་ཐག་ཏུ་འགྲོ་སྟེ། དེ་དག་གིས་དགེ་སློང་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་

However, he had not had his meal and therefore, fasting for a fifth day, he emerged from the capital city of Ratnāvatī and went to the stūpa that contained the fingernail of the Bhagavān; there he stood all day and night.

“When that night was over, on the sixth morning, he went back into the capital city of Ratnāvatī. He established the thousand sons of the king in irreversible progress toward the highest enlightenment. However, he had not had his meal and therefore, fasting for a sixth day, he emerged from the capital city of Ratnāvatī and went to the stūpa that contained the fingernail of the Bhagavān; there he stood all day and night.

“When that night was over, on the seventh morning, he went back into the capital city of Ratnāvatī. After entering inside he saw King Śūradatta riding toward the park in a chariot of made of gold with side panels of silver, shafts of uragasāra sandalwood, wheels of beryl, and adorned by a parasol, banners, and flags. The chariot’s shafts were bound with silk and tied with cotton ribbons. Eight hundred maidens were pulling the chariot with precious cords. They were beautiful, pretty, and attractive, with perfect, lovely complexions. They brought delight and satisfaction to the foolish but not to the wise.

“Eighty-four thousand kṣatriyas, who were like great sal trees, followed in the rear.¹²¹⁰ Eighty-four thousand brahmins, who were also like great sal trees, followed in their rear. Eighty-four thousand prominent citizens, they, too, like great sal trees, followed in their rear.

“The king’s five hundred daughters were being carried in precious palanquins in front, and when they saw the bhikṣu they were instantly established in irreversible progress toward the highest enlightenment.