The Sūtra of Golden Light 15

15

བཀའ་སྩལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་དོན་དུ་དམ་པའི་ཆོས་འདི་བཤད་པར་ང་ལ་བསྐུལ་བ་མཛད་པས། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གསུངས་སོ། །བྱ་རྒོད་ཕུང་པོའི་རི་ལ་ང་བཞུགས་ཏེ། །མདོ་སྡེ་རིན་ཆེན་འདི་ནི་འཆད་མཛད་ཀྱང་། །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདི་དག་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདའ་བའང་སྟོན་པ་མཛད། །བྱིས་པ་ལྟ་བ་ལོག་པར་གྱུར་པ་རྣམས། །ང་ཡི་བསྟན་ལ་མོས་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་དག་ཀུན་དུ་བསྒྲལ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདའ་བའང་སྟོན་མཛད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ། འཁོར་དེར་སློབ་དཔོན་ལུང་སྟོན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀཽཎྜི་ནྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྲམ་ཟེ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ཐོས་ནས། འཕྲལ་དུ་ངུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་གཏུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཕན་པར་བཞེད་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕ་མ་ལྟ་བུ་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པར་གྱུར་པ། ཟླ་བ་ལྟ་བུ་སྣང་བ་མཛད་པ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་ལགས་ཤིང་། གལ་ཏེ་ཁྱོད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲ་གཅན་ཟིན་བཞིན་དུ་གཟིགས་ན། བདག་ལ་དམ་པ་ཞིག་སྩལ་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་འཁོར་དེར་ལིཙྪ་བཱི་གཞོན་ནུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་ན་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ནས། སློབ་དཔོན་ལུང་སྟོན་པ་བྲམ་ཟེ་ཀཽཎྜི་ནྱ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཅི་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དམ་པ་གཅིག་གསོལ་ལམ། བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་

Then the Bhagavat Śākyamuni, the tathāgata, the arhat samyaksaṃbuddha, said, “Well done!” to those bodhisattvas. “Well done! Well done!”

At that time, because the four tathāgatas had invoked him to teach this sublime Dharma in order to bring benefit and happiness to all beings, the Bhagavat recited these verses:

“I dwell upon Vulture Peak Mountain
Where I teach this precious sūtra,
But in order to liberate these many beings,
I will also manifest passing into nirvāṇa.

“The foolish with incorrect views
Will not aspire to my teachings,
So in order to liberate them all,
I will manifest passing into nirvāṇa.”

At that time, in that assembly, there was the Kauṇḍinya brahmin, the Dharma master Vyākaraṇa, who, together with countless thousands of brahmins, had made offerings to the Bhagavat.⁶² On hearing these words concerning the great nirvāṇa of the Tathāgata, he immediately wept, bowed down to the feet of the Bhagavat, and said to the Bhagavat, “If you have love for all beings, if you have great compassion, if you wish to benefit them, if you are a mother and father for all beings, if you are unequaled, if you are like the moon radiating light, if you are like a risen sun of great wisdom and knowledge, and if you look upon all beings as you do upon Rāhula, then I pray that you grant me something sacred.”

The Bhagavat remained silent.

Then, through the power of the Buddha, there arose confident eloquence in a Licchavī youth who was in that assembly, whose name was Sarva­sattva­priya­darśana. He asked the Kauṇḍinya brahmin, the Dharma master Vyākaraṇa, “Great brahmin, why do you ask the Bhagavat for something sacred? I will give you something sacred.”