The Sūtra of Golden Light 154

154

ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་ཐོས་པ་དང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར། རྨད་དུ་བྱུང་བར་གྱུར། དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཆོས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ངུས་ནས་མཆི་མ་ཕྱིས་ཏེ། དེ་དག་ལུས་འཕར་ཡན་ལག་འདར་ཞིང་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ནས། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྷའི་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ར་བ་དག་གིས་གཏོར། མངོན་པར་གཏོར་ཏོ། །མངོན་པར་གཏོར་ནས་ཀྱང་སྟན་རྣམས་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་བགོས་ནས། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གནོད་སྦྱིན་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་དང་། ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་བསྲུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བའི་སླད་དུ། རྟག་ཏུ་དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་བའི་སླད་བཞིན་འབྲང་བར་བགྱིའོ། །གལ་ཏེ་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་ཚིག་གི་དོན་འགའ་ཞིག་བརྗེད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། བདག་ཅག་གིས་དེ་ལ་དྲན་པ་དང་། མི་བརྗེད་པའི་མཆོག་གི་གཟུངས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱིའོ། །མདོ་སྡེའི་དབང་པོ་འདི་དག་གང་ན་བཞུགས་པའི་གནས་དེ་དག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པས། ནམ་ཡང་ནུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་འདུས་པ་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པའི་ཚེ། སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་དང་། སྤོབས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པ་ཐོབ་པས། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསེར་འོད་དམ་པ་མདོ་སྡེའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ཡུལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།

on hearing these verses from the Bhagavat, were astonished, amazed, and overjoyed. Through the power of the Dharma, they briefly wept and shed tears. Their bodies shook and their limbs trembled, and they felt joy, bliss, and happiness. They scattered divine coral tree flowers toward the Bhagavat.

When they had scattered them, they rose from their seats, and with their upper robes over one shoulder, knelt on their right knee, and with palms together in homage, bowed toward the Bhagavat and said, “Venerable Bhagavat, we, the Four Mahārājas, each with five hundred yakṣas, will always follow behind the dharmabhāṇaka bhikṣu in order to guard and protect that dharmabhāṇaka.²⁷⁶

“If he forgets some of the meanings of the words in this sūtra, we will make his memory a supreme, never-forgetting power of mental retention, with the Dharma teaching complete. The beings in those places where these lords of the sūtra reside will prosper and never decline.”

Then, when the Bhagavat was giving this Dharma teaching to those gathered in that assembly, those beings attained wisdom, eloquence, and an immeasurable accumulation of merit, so that they possessed happiness devoid of defilements. They became wise in all texts, completely rejected saṃsāra, and quickly attained irreversible progress toward enlightenment.

Chapter 13: The Dhāraṇī of Nonattachment