The Sūtra of Golden Light 228

228

དགེ་འདུན་གྱི་མདུན་དུ་བསྣམས་ཏེ། ཕྱག་ཏུ་བཞེས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། རུས་པ་འདི་དག་ཡོན་ཏན་མཆོག་རབ་ཚོགས་ལྡན་བློ་གྲོས་མཆོག །དུལ་དང་བསམ་གཏན་བཟོད་པ་སྤྲོ་བ་གྲགས་མཆོག་དམ་པ་སྟེ། །བློ་གྲོས་ལྡན་རྣམས་ཕྱིར་ཞིང་རྟག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་འདི་ལ་ནི། །སྤྲོ་བརྟན་མོས་དང་བློ་གྲོས་མཆོག་ཏུ་སྦྱིན་ལ་དགའ་བར་བྱས། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རུས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ། མཆོག་ཏུ་མཐོང་བར་དཀའ་བ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚོལ་ཅིག །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། འདུན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རུས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བགྱིས་པ་ལགས་ན། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་རུས་པ་འདི་དག་ལ་ཕྱག་བཞེས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་རུས་པ་འདི་དག་གིས་ང་འདི་ལྟར་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞོན་པ་དང་། སྟོབས་དུ་མ་དང་ལྡན་པ། ཐོགས་པ་མེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེ་ལ་བུ་ལྷ་གཞོན་ནུ་དང་འདྲ་བ་གསུམ་ཞིག་ཡོད་དེ། སྒྲ་ཆེན་པོ་དང་། ལྷ་ཆེན་པོ་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྩེ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སར་བྱུང་བ་དང་། གཞོན་ནུ་དེ་དག་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་ཤིང་མེ་ཏོག་འདོད་པས་ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་སྟེ། ནགས་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་བུ་དག་དོང་བ་དང་གཞོན་ནུ་རིམ་གྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བུས་བསྐྲད་ནས་ཕན་ཚུན་དུ་དོང་སྟེ། ཀུན་ཏུ་བསྲུངས་པའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཆེན་

“ ‘These are the bones of someone who possessed the accumulation of supreme qualities, had supreme understanding,⁵⁰⁹
And had sublime, supreme self-control, meditative stability, patience,⁵¹⁰ enthusiasm, and renown.
Moreover, they created in those with understanding a constant enthusiasm and aspiration for this enlightenment,
And they have created a delight for giving in those with perfect understanding.’⁵¹¹

“The Bhagavat then said to the bhikṣus, ‘Bhikṣus, pay homage to the bones of a bodhisattva that are suffused with good conduct and good qualities, that are supremely difficult to see, and that are a field of merit.’

“Those bhikṣus placed their palms together and with aspiration paid homage to the bones.

“Then Venerable Ānanda, with palms together, said to the Bhagavat, ‘The Bhagavat Tathāgata is higher than all worlds and is to be paid homage by all beings, so why does the Tathāgata pay homage to these bones?’

“The Bhagavat replied to Venerable Ānanda, ‘Ānanda, it is through these bones that I quickly attained the highest, most complete enlightenment of perfect buddhahood. Ānanda, in the past, in a time gone by, there was a king by the name of Mahāratha, who had many troops and vehicles, and unimpeded power, and who had subjugated his adversaries. He had three sons who were like young gods—Mahāpraṇāda, Mahādeva, and Mahāsattva.

“ ‘At a certain point the king, in order to amuse himself, went to a park; the boys, attracted to the qualities of that park, and desiring flowers, ran back and forth, and came to twelve great, dense forests, which the princes entered. The princes dismissed their attendants, who then went here and there, while the princes entered the twelve great, dense forests in the protected park.