The Sūtra of Golden Light 232

232

པ་དང་། གོས་ཐམས་ཅད་ནི་འོད་མའི་ཡལ་ག་དག་ལ་གཟར། རུས་པ་རྣམས་ནི་བྱེ་ཞིང་བྲལ། ཁྲག་ནི་རྫབ་ཏུ་གྱུར། སྐྲ་ནི་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་འཐོར་བར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བརྒྱལ་ཏེ་རུས་པའི་སྟེང་དུ་འགྱེལ་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་། འདུ་ཤེས་རྙེད་དེ་ལངས་ནས་ལག་པ་བསྒྲེང་སྟེ་ཉམ་ཐག་པའི་སྒྲ་ཕྱུང་ངོ་། །ཀྱེ་མའོ་ནུ་བོ་སྡུག་པ་དང་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་བུ་ལ་རབ་ཏུ་གདུང་བའི་མ། །པདྨ་འདྲ་མིག་དེ་རིང་ཁྱེད་ཀྱིས་གར་བཞག་ཅེས། །མ་ནི་བདག་ཅག་ལ་ཡང་ཐ་ཆུངས་འདྲི་བར་འགྱུར། །ཀྱེ་མ་བདག་ཅག་གཉིས་ནི་ས་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་དུ། །ཤི་ན་ལེགས་ཀྱིས་གསོན་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་སྟོབས་ཆེན་པོ་མེད་པར་གྱུར་པས་བདག་ཅག་ལ། །ཕ་མ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ལྟོ་བ་སྟེར་བར་འགྱུར། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་རྗེའི་སྐད་དུ་རྣམ་པ་མང་པོར་ངུས་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུའི་རིམ་གྲོ་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞོན་ནུ་ཚོལ་ཞིང་། ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་སུ་རྒྱུག་པ་དང་། གཅིག་གིས་གཅིག་མཐོང་ནས། གཞོན་ནུ་ག་རེ། གཞོན་ནུ་ག་རེ་ཞེས་འདྲིའོ། །དེའི་ཚེ་བཙུན་མོ་མལ་ན་ཉལ་བའི་རྨི་ལམ་ན་སྡུག་པ་དང་བྲལ་བར་རྨིས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ནུ་མ་གཉིས་བཅད་པ་དང་། སོ་ཕྱུང་བ་དང་། ཐི་བའི་ཕྲུ་གུ་སྡུག་པ་གསུམ་ཞིག་རྙེད་པ་ལས་གཅིག་ཁྲས་ཁྱེར་བ་རྨིས་སོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་ས་གཡོས་པས་སྙིང་དངངས་ཏེ། མོད་ལ་སད་ནས་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། འབྱུང་པོའི་རྟེན་མ་རྒྱ་མཚོའི་གོས་ཅན་འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་རབ་གཡོ་ཅི་ཞིག་གུ། །ཉི་མའི་འོད་ཟེར་མེད་པར་གྱུར་པས་ང་ཡི་སྙིང་ལ་མྱ་ངན་འགྱུར་བ་སྟོན། །ང་ཡི་ལུས་ནི་ཞུམ་ཞིང་མིག་ཀྱང་གཡོ་ལ་རང་གི་ནུ་མ་བཅད་རྨིས་པ། །ང་ཡི་བུ་རྣམས་ནགས་ཁྲོད་འདིར་ནི་རྩེར་དོང་བ་ལ་དགེ་བར་གྱུར་རམ་ཀྱེ། །དེ་ནས་དེ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་དང་། བྲན་མོ་ཡང་སྙིང་མྱོས་ཏེ་འོངས་ནས་བཙུན་མོ་ལ་སྨྲས་པ། ཇོ་མོ་གཞོན་ནུའི་རིམ་གྲོ་པ་དག་གཞོན་ནུ་ཚོལ་ཞིང་མཆིས་ན། ཇོ་བོ་སྟོར་ཞེས་གདའོ། །དེ་སྐད་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བཙུན་མོ་སྙིང་འདར་ཞིང་། མིག་དང་གདོང་མཆི་མས་གང་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་གན་དུ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། ལྷ་བདག་གི་བུ་སྡུག་པ་སྟོར་ཅེས་ཐོས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཡང་སྙིང་

They saw all their brother’s clothes were hung upon a bamboo branch, his bones were torn apart and separated, his blood had muddied the ground, and his hair was scattered here and there.

“ ‘When they saw that, they fainted, falling on his bones, where they lay for a while until they revived, stood up, stretched out their arms, and emitted cries of despair.

“ ‘ “Alas! Beloved young brother! The king
And also the mother who loves her son
Will ask us about our little brother:
‘Where have you left the one with lotus eyes?’

“ ‘ “Alas, it would be better for us two to die
In this place, for it will not be good if we live!
How will our parents be able to look upon us
When Mahāsattva no longer exists?”

“ ‘Then the two young princes, weeping and crying out pitifully in many ways, returned.

“ ‘The attendants of the young princes had gone in search of them, running around in all directions, and when they saw one another they asked, “Where is the boy? Where is the boy?”

“ ‘At that time, the queen was sleeping in her bed, and in a dream she became separated from a loved one in this way: her breasts were both cut off, her teeth fell out, and she saw a hawk carry off one of three frightened dove chicks. Then the queen, alarmed by the earth shaking, woke up at that moment and became deep in thought:

“ ‘ “This support of beings, which is clothed by the oceans, has been completely shaken.
The light rays of the sun vanished which indicates that there will be grief in my heart.
My limbs weakened, my eyes rolled, and I dreamed my breasts were cut off.
My sons who have gone to play in the forest—is all well with them or not?”

“ ‘As she was thinking in this way, a servant, deeply distressed,⁵²² came and said to the queen, “Your Majesty, the attendants of the princes say that they are searching for the boys, that the lords are lost!”

“ ‘The moment the queen heard that her heartbeat quivered, and her eyes and face streamed with tears. She went to the king and said, “Your Majesty, I have heard that our beloved sons are lost!”

“ ‘The king’s heart quivered also, and he was very distressed and cried,