The Sūtra of Golden Light 238

238

གྱུར་ལ། །གདོང་ལ་མཆི་ཟག་ངུ་བཞིན་དུ། །འོང་བའི་མི་ཞིག་མཐོང་ནས་ནི། །ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་སྙིང་ལ་ཡང་། །རབ་ཏུ་མི་བཟད་མྱ་ངན་གནས། །ངུ་ཞིང་གདོང་ལ་མཆི་མ་ཟག །ལག་པ་བསྒྲེང་སྟེ་ངུ་ཞིང་འདུག །དེ་ནས་བློན་པོ་གཞན་ཞིག་ནི། །རྒྱང་རིང་མྱུར་དུ་རིངས་པར་འོང་། །འོངས་ནས་མི་དབང་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཤིང་རྟ་ཆེ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །མི་དབང་ཐུགས་ངན་མ་མཛད་ཅིག །ཁྱོད་སྲས་ཡིད་དུ་འོང་བ་མཆིས། །རིང་པོར་མི་ཐོགས་ཁྱོད་ཀྱི་གནས་འདིར་ནི། །སྲས་མཆོག་ཡིད་འོང་མཆི་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟིགས། །རྒྱལ་པོ་ཡུད་ཙམ་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་དང་། །དེ་ནས་བློན་པོ་ཆེན་པོ་གཉིས་པ་འོངས། །རྡུལ་ཆགས་དྲི་མ་ཅན་གྱི་གོས་གྱོན་ཅིང་། །མཆི་མའི་གདོང་གིས་རྒྱལ་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲས་གཉིས་ནི། །མྱ་ངན་མེ་ཡིས་རབ་ཏུ་གདུངས་ཤིང་གནས། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲས་མཆོག་གཅིག་མི་གདའ། །སྙིང་སྟོབས་ཆེན་པོ་མི་རྟག་ཉིད་ཀྱིས་ཟིན། །སྟག་མོ་བུ་བྱུང་རིང་པོར་མ་ལོན་པ། །རང་གི་བུ་རྣམས་ཟ་བར་འདོད་པ་མཐོང་། །དེ་དག་ལ་ནི་གཞོན་ནུ་སེམས་ཅན་ཆེས། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལྡན་པས་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སྨོན་ལམ་ཆེ་བཏབ་པ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་དགྲོལ་བར་བྱ། །བྱང་ཆུབ་ཟབ་མོ་རྒྱ་ཆེན་འདོད་པ་ལ། །མ་འོངས་དུས་ན་བདག་གིས་རིག་པར་བྱ། །སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་རི་ངོས་གཟར་ནས་མཆོངས། །སྟག་མོ་བཀྲེས་པས་ནོན་པ་དེ་ལངས་ཏེ། །ཡུད་ཙམ་གྱིས་ནི་ལུས་ལ་ཤ་མེད་བྱས། །རྒྱལ་པོའི་བུ་ནི་རུས་པ་ཉི་ཙེ་ལུས། །མ་རུངས་པ་ཡི་ཚིག་ནི་དེ་ཐོས་ནས། །རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བརྒྱལ་གྱུར་ཏེ། །ས་ལ་འགྱེལ་ནས་སེམས་ཀྱང་སྟོར་བར་གྱུར། །མྱ་ངན་མེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་འབར། །འཁོར་དང་བློན་པོས་སྙིང་རྗེའི་སྐད་ཀྱིས་ནི། །ངུ་ཞིང་མྱ་ངན་ནོན་བཞིན་དེ་དག་ཀྱང་། །ཆུས་གཏོང་ལག་པ་བསྒྲེང་སྟེ་རབ་ཏུ་ངུ་། །བློན་པོ་གསུམ་པས་རྒྱལ་ལ་སྨྲས་པ་ནི། །བདག་གིས་དེ་རིང་གཞོན་ནུ་གཉིས་པོ་དག །ནགས་ཆེན་དེ་ན་རབ་ཏུ་བརྒྱལ་གྱུར་ཞིང་། །ས་ལ་འགྱེལ་ཏེ་སེམས་ཀྱང་སྟོར་

With tears streaming down his face.
Then there was an unendurable misery
Within the heart of Mahāratha.

“ ‘He wept, tears running down his face.
Standing with arms outstretched, he wept.
Then another minister came quickly,
Hurriedly, from the far distance.

“ ‘When he arrived, he said to the king,
The lord of men, Mahāratha,
“My lord, do not be sad,
Your beloved sons are alive.

“ ‘ “Before long they will be here with you,
And you will see your beloved, excellent sons!”
The king in a moment set out on the road,
And then two prime ministers came.

“ ‘Their clothes were dirty and stained
And with tears on their faces they said to the king,
“Great King, two of your sons are alive
But burning from the fire of misery.

“ ‘ “King, one of your excellent sons is missing;
Mahāsattva has been seized by impermanence.
He saw a tigress that had recently given birth
And she was desiring to eat her own cubs.

“ ‘ “The youth Mahāsattva had for them
A motivation of great compassion.
He made a great prayer for enlightenment,
Saying, ‘I am going to liberate all beings!

“ ‘ “ ‘May I in the future reach⁵³⁶ that vast,
Profound enlightenment that I long for!’
Mahāsattva leapt from a mountain cliff
And was taken by the tigress tormented by hunger.

“ ‘ “In a brief time his body had no flesh;
Soon only the bones of the prince remained.”
King Mahāratha fell into a faint
When he heard these dreadful words.

“ ‘He fell to the ground and lost consciousness,
Burned by the unendurable fire of grief.
His court and the ministers with piteous cries wept,
And though oppressed by misery,

“ ‘They sprinkled water on him, weeping with upraised arms.
A third minister said to the king,
“Today I saw that the two princes
Had fainted in that great forest.

“ ‘ “They were lying on the ground, unconscious,