The Sūtra of Golden Light 4.10

4.10

མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། །ལྷ་དབང་དང་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས། །བར་སྣང་འདུག་ནས་མེ་ཏོག་མན་དཱ་རའི། །ཆར་པ་འབེབས་ཤིང་སིལ་སྙན་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དག་རབ་ཏུ་སྒྲོགས། །རིན་ཆེན་སོག་པ་དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་དེས། །ཕྱོགས་བཅུ་དག་གི་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་སྟོང་། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དག་དྲན་བྱས་ནས། །དེ་ནི་མངོན་པར་འཛེགས་ཏེ་འདུག་པར་གྱུར། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བསྐྱེད་ནས་ནི། །སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱང་ཡང་དག་བསྐྱེད་བྱས་ཏེ། །རྒྱལ་པོ་ལེགས་པར་བྱུང་བ་དེ་ལ་ནི། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་མདོ་སྡེ་འདི་བསྟན་ཏེ། །རྒྱལ་པོས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་བཏུད་ནས་སུ། །ཚིག་གཅིག་གིས་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་མིག་ནས་མཆི་མ་ཕྱུང་། །དེ་ཡི་ལུས་ནི་དགའ་བས་ཁྱབ་པར་གྱུར། །མདོ་སྡེ་འདི་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ལེགས་པར་བྱུང་བ་ཡིས། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་བླངས། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ནི། །རིན་ཆེན་བདུན་དང་ལྡན་པའི་རྒྱན་རྣམས་དང་། །གང་ཡང་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་སེམས་ཅན་རྣམས། །བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ནོར་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཆར་པ་དེ་རིང་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཕོབ། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་དང་། །དཔུང་རྒྱན་དང་ནི་དོ་ཤལ་རྣ་ཆ་མཆོག །དེ་བཞིན་ཟས་དང་སྐོམ་དང་གོས་རྣམས་ཀྱང་། །གླིང་བཞི་དག་ཏུ་རབ་ཏུ་འབབ་པར་གྱུར། །རྒྱལ་པོ་ལེགས་པར་བྱུང་བས་འཛམ་གླིང་དུ། །རིན་ཆེན་ཆར་པ་འབབ་པ་དེ་མཐོང་ནས། །གླིང་བཞི་རིན་ཆེན་གང་བར་བཅས་པ་ནི། །རིན་ཆེན་གཙུག་ཏོར་ཅན་གྱི་བསྟན་ལ་ཕུལ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ང་། །རྒྱལ་པོ་ལེགས་པར་བྱུང་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར། །གླིང་བཞི་དག་ནི་རིན་ཆེན་གང་བཅས་ཀྱི། །ས་འདི་དེ་ཚེ་ང་ཡིས་ཡོངས་སུ་བཏང་། །གང་གིས་རྒྱལ་པོ་ལེགས་པར་བྱུང་དེ་ལ། །དེ་ཚེ་མདོ་སྡེ་འདི་ནི་རབ་བསྟན་པ། །རིན་ཆེན་སོག་པ་ཆོས་སྨྲའི་དགེ་སློང་དེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་འཁྲུགས་དེར་གྱུར་ཏོ། །ངས་གང་དེ་ཚེ་མདོ་སྡེ་འདི་ཐོས་ཤིང་། །ཚིག་གཅིག་གིས་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། །ང་ནི་

“The deva lords, the devas and devīs
Residing in the sky, sent down a rain
Of coral tree flowers and played
Countless thousands of musical instruments.

“The dharmabhāṇaka bhikṣu Ratnoccaya,
Remembering countless thousands of millions
Of buddhas in the ten directions,
Mounted the throne and sat upon it.

“Thinking of all beings with kindness
And developing a compassionate mind,
At that time he taught this sūtra
To that king, Susaṃbhava.

“The king bowed with palms together
And rejoiced in each single word.
Through the Dharma’s power he shed tears,
And his body was permeated with joy.

“In order to make an offering to this sūtra,
At that time King Susaṃbhava held up
A king of precious wish-fulfilling jewels
And made a prayer for the benefit of all beings:

“ ‘May there rain down on this Jambudvīpa
Jewelry that contains the seven jewels
And whatever great wealth³¹⁹ that will bring
Happiness to the beings in this Jambudvīpa.’

“Just then a rain of the seven jewels,
Of armlets, necklaces, and excellent earrings,
And similarly, food, drink, and clothing
Rained down upon the four continents.

“When King Susaṃbhava saw
That precious rain fall on Jambudvīpa,
He offered the four continents that were
Filled with jewels to the teaching of Ratnaśikhin.³²⁰

“I, the Tathāgata Śākyamuni, was
The king named Susaṃbhava,
And at that time I offered up this earth
With its four continents filled with jewels.

“The dharmabhāṇaka bhikṣu Ratnoccaya,
Who was the one at that time who taught
This sūtra to King Susaṃbhava,
Became the Tathāgata Akṣobhya.

“Because of the good karma from
Listening at that time to this sūtra
And rejoicing in each single word,
Because of rejoicing and hearing the Dharma,