The Sūtra of Golden Light 6.25

6.25

མཁྱེན་པར་གྱུར་པ་ལགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱིས་སྔགས་འདི་སྨྲས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུལ་ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དྲ་བ་དྲལ་ནས་བདེ་བ་འཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་འདི་འཇིག་རྟེན་དུ་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་རིག་སྔགས་འདི་བཤད་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་ཅིག་ཅར་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ལ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་གུས་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གྱ་ནོམ་པ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་པ། བཅོམ་ལྡན་ཞལ་ནི་ཟླ་གཙང་ཉ་འདྲ་ཞིང་། །ཉི་མ་སྟོང་གིས་འོད་ཟེར་བཀྱེ་དང་མཚུངས། །སྤྱན་ནི་དག་ཡངས་པདྨ་སྔོན་པོ་འདྲ། །ཚེམས་དཀར་གཏམས་པ་དཔེར་ན་དུང་དང་མཚུངས། །བཅོམ་ལྡན་ཡོན་ཏན་མཐའ་མེད་རྒྱ་མཚོ་འདྲ། །རིན་ཆེན་གྱ་ནོམ་ཚད་མེད་བདེན་པ་བསགས། །མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཆབ་ཀྱིས་རྟག་རྒྱས་ཤིང་། །ཏིང་འཛིན་དམ་པ་བརྒྱ་སྟོང་རབ་ཏུ་གང་། །ཞབས་མཐིལ་འཁོར་ལོའི་མཚན་ནི་ཐམས་ཅད་མཛེས། །ལྟེ་བ་མུ་ཁྱུད་རྩིབས་སྟོང་ཀུན་རབ་མཉམ། །ཕྱག་དང་ཞབས་ཀྱི་དྲ་བས་ཀུན་བརྒྱན་པས། །ངང་པའི་རྒྱལ་བཞིན་མཚན་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །བཅོམ་ལྡན་སྐུ་འོད་གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ། །རྣམ་དག་ཁྱད་འཕགས་དཔེ་ཟླ་ཡོད་མ་མཆིས། །རི་རབ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྒྱས་པས། །བཅོམ་ལྡན་རི་རྒྱལ་ཁྱོད་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་མཁའ་བཞིན་དཔག་མི་རིག །ཟླ་བ་སྟོང་བས་ལྷག་པར་འོད་ཟེར་བཀྱེ། །སྨིག་རྒྱུ་སྒྱུ་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས། །ཐུགས་ཞེན་མི་མངའ་ཁྱོད་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་བཀའ་སྩལ་པ། གསེར་འོད་དམ་པའི་མདོ་སྡེ་མཆོག་འདི་ནི། །བླ་མེད་སྟོབས་བཅུ་དག་གིས་རབ་ཏུ་

Vaiśravaṇa, the king of devas, having uttered this mantra, at that time the Bhagavat said, “Mahārāja,⁸¹⁵ it is well done, well done, that you tear open the net of the suffering of poverty for all beings so that they attain happiness,⁸¹⁶ and that you have taught this mantra in order to promulgate this sūtra widely in the world.”⁸¹⁷

The Four Mahārājas then simultaneously rose from their seats and, with their upper robes over one shoulder, bowed down their heads to the Bhagavat’s feet, knelt on their right knees, reverently placed their palms together, and praised the qualities of the Bhagavat with these wonderful verses:

“Bhagavat, your face is like a clear full moon.
You⁸¹⁸ are like the light rays shone by a thousand suns.
Your eyes are like pure, vast, blue lotuses.
Your complete white teeth are like conches.⁸¹⁹

“Bhagavat, your qualities are like an infinite ocean
That accumulates countless, wonderful jewels of the truth,⁸²⁰
Its water of the qualities of wisdom ever increasing,
And filled with a hundred thousand sublime samādhis.

“The soles of your feet, adorned by wheels, beautify everywhere,
With completely equal hubs and rims and a thousand spokes.
You have the perfect signs that are like the king of geese,
With your hands and feet being adorned by webbing.

“Bhagavat, your shining body is like a mountain of gold,
Pure, superior, and beyond any analogy.
Like Sumeru, your qualities are vast.
Bhagavat, lord of mountains, we pay homage to you.

“Your signs and features are immeasurable like space.
You radiate more light rays than a thousand moons.
You are inconceivable, like a mirage or illusion.
To you who has no attachment we pay homage.”

At that time, when the Four Mahārājas had praised the Bhagavat, the Bhagavat spoke these verses to the Four Mahārājas:

“This sūtra of The Sublime Golden Light
Has been taught by those with the unsurpassable ten strengths.