The Prophecy of Dīpaṅkara 5

5

ཏུ་དེའི་ཚེ་སྐུ་ལས་འདི་ལྟ་བུའི་འོད་བྱུང་སྟེ། འོད་དེས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་རང་གི་གནས་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སྒྲ་འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བསྒྲགས་སོ། །ཀྱེ་མའོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་འདི་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་དེའི་འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་ལོ་ལྔ་བཅུའི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་དེ་ན་བཞུགས་ཀྱང་ཐ་ན་སེམས་ཅན་གཅིག་ཙམ་ཡང་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོ་གླིང་ལྡན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་གླིང་ལྡན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་བའི་མི་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་ཧ་ཅང་བག་མེད་པར་གྱུར་གྱི། ངས་དེ་རྣམས་ཅུང་ཞིག་ཡིད་བྱུང་བར་བྱ་གོར་མ་ཆག་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་འདི་ལྟ་བུའི་རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་པ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་དེ། རྫུ་འཕྲུལ་ཇི་ལྟ་བུ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་པ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་པས་རྒྱལ་པོ་གླིང་ལྡན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་བའི་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་བཻ་དཱུརྱ་ལས་བྱས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་བལྟ་ན་སྡུག་པ། སྐྱེ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་ལ། མི་དེ་དག་ཀྱང་ལྷག་པར་མཛེས་པ། ལྷག་པར་བལྟ་ན་སྡུག་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དག་ཅིག་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གླིང་ལྡན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་བའི་མི་རྣམས་བཻ་དཱུརྱ་ལས་བྱས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ན་གནས་པའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་སྤ་

there emerged from his body a light such as this: by that light the entire trichiliocosm was illuminated. Then, at that time, Śakra, the lord of the gods, vanished from his own abode and went to where the thus-gone, worthy, complete and perfect Buddha Dīpaṅkara was. There he bowed his head at the feet of the Blessed One and, having made offerings to the Blessed One, he proclaimed these words: ‘Ah! The Thus-Gone Dīpaṅkara has emerged in the world! Thus, by that light are all the world realms illuminated.’

“The Thus-Gone Dīpaṅkara remained at the seat of awakening for fifty years, and not a single being approached to see him, pay homage to him, or serve him. If you ask why, because the residents of the royal city of King Endowed with Islands were happy, they did not approach to see him, pay homage to him, or serve him.

“Then, Ānanda, the Thus-Gone Dīpaṅkara thought, ‘These residents of the royal city of King Endowed with Islands, because they are happy, have become exceedingly careless. Surely I should cause them a little distress.’

“Then, at that time, the thus-gone, worthy, complete and perfect Buddha Dīpaṅkara manifested a display of miraculous power such that through the manifestation of the display of miraculous power, among the residents of the royal city of King Endowed with Islands, he emanated a great city made of beryl that was pleasant to behold and filled with a great multitude of people. Those people, moreover, were more beautiful, more pleasant to behold, and adorned with all types of ornaments. However, the residents of the royal city of King Endowed with Islands, although they were troubled by the people dwelling in the city made of beryl,