The Prophecy of Dīpaṅkara 8

8

མེ་མཛད་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་དང་། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་། རྒྱལ་པོ་གླིང་ལྡན་ཡང་རྒྱལ་པོའི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཚོགས་མང་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་བདོག་པ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོའི་རྣམ་པར་རྩེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ཆས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་མདུན་གྱིས་བལྟས་ཏེ་ཐབས་ཅིག་ཏུ་གཤེགས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མར་མེ་མཛད་དེ་རིམ་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་པད་མ་ཅན་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་རིའི་རྒྱལ་པོ་གངས་རི་ལ་བྲམ་ཟེ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་འདུག་སྟེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་ལ་བསྟན་བཅོས་དང་རིག་བྱེད་དང་། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་སློབ་ཏུ་འཇུག་གོ། །དེ་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་པོ་དེ་དག་གི་ནང་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྤྲིན་ཅེས་བྱ་བ་གཞོན་ནུ་དར་ལ་བབ་པ། གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། ཁ་དོག་བཟང་པོ་རྒྱས་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ། གསང་སྔགས་དང་། བསྟན་བཅོས་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྤྲིན་ཅེས་བྱ་བས་མཁན་པོའི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཀྱེ་མཁན་པོ་བདག་གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། ལྗོངས་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་རྣམས་སུ་མཆིའོ། །མཁན་པོས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བདག་ཅག་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་བསྟན་བཅོས་དང་། རིག་བྱེད་དང་། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལོབས་པ་དེས་མཁན་པོ་ལ་ཟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་། རས་ཟུང་གཅིག་དང་། ཁར་བ་དང་། རིལ་བ་རྣམས་སྦྱིན་དགོས་སོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྤྲིན་གྱིས་སྨྲས་པ། མཁན་པོ་བདག་ལ་པགས་པ་དང་། ཁར་བ་དང་། རིལ་བ་མ་གཏོགས་པར་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་པས་མཆིའོ། །ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གསོལ་ནས་དེ་བཞིན་གྱིས་ཤིག་

surrounded by the saṅgha of monks and an assembly of bodhisattvas and by gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, mahoragas, humans, and nonhumans, set out together with King Endowed with Islands, who was surrounded and attended by royal power, a large royal assembly, great royal displays, great royal possessions, great royal wealth, and great royal pageantry.²¹

“Thus, Ānanda, the Thus-Gone Dīpaṅkara gradually made his way to the palace Padmāvatī.

“At that time, at the king of mountains, Himālaya, there was a brahmin known as Ratna who was instructing some five hundred young brahmin boys in the treatises, the Vedas, and all the secret mantras. Among those five hundred or so brahmin boys, there was a brahmin boy known as Megha, who was in the prime of youth, shapely, handsome, pleasant to behold, provided with a supremely rich and fine complexion, and skilled in all the varieties of secret mantras, treatises, and rituals.²²

“At that time, Ānanda, the brahmin boy Megha bowed his head at the feet of the master and said, ‘O master, I will go to the villages, cities, provinces, countries, and royal cities.’²³

“The master replied, ‘O young brahmin, this is the law among us brahmins: anyone who has mastered all the treatises, Vedas, and secret mantras must give the master five hundred coins,²⁴ one bolt of fabric, a staff, and a water flask.’

“The brahmin boy Megha said, ‘Master, since I have nothing at all except a skin, a staff, and a water flask, I will go.’

“After he requested a third time, the master said, ‘So be it!’ ”