The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 1.21

1.21

ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞིང་ཆུ་ངོགས་སུ་ཉེ་རེག་ཀྱང་བགྱི། སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་དེ་དག་ལ་ཡང་བསྙེན་བཀུར་བགྱི། རྒོལ་བ་དག་ཀྱང་ཚར་གཅད་པར་བགྱི། རང་གི་གྲགས་པ་ཡང་བསྒྲག་པར་བགྱི། རྙེད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བགྱིས། བདག་ཅག་ཡུལ་དབུས་སུ་མཆིའོ། །བྲམ་ཟེ་དེ་སློབ་མ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། འཁོར་ཉུང་བ་ཡིན་པས་དེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བུ་དག་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཡང་གཞི་དག་དང་། ཤིང་ཤུན་དག་དང་། དབྱུ་གུ་དག་དང་། བླུགས་གཟར་དག་དང་། དགང་གཟར་དག་དང་། རིལ་བ་དག་ལོང་ཤིག་དང་ཡུལ་དབུས་སུ་འདོང་ངོ་། །དེ་དག་གིས་དེ་དག་བླངས་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཡུལ་དབུས་སུ་འཕགས་པ་དང་། དེས་རྒོལ་བ་ཁ་ཅིག་ནི་ཚར་བཅད་དེ་རྒོལ་བའི་ཤིང་རྟ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་མགོར་ཐལ་བའི་བུམ་པ་དག་གིས་བསྣུན། ཁ་ཅིག་ནི་འཕོང་གི་དཔོང་སར་ཁྭ་བཞིན་དུ་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དག་གིས་བསུ་བར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་སློབ་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་མཐར་གྱིས་གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། གྲོང་རྡལ་དང་། དབྱེ་ཚོངས་དང་། ཚོང་རྡལ་དག་ཏུ་རྒོལ་བ་འདུལ་ཞིང་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཕྱིན་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་སྐར་རྒྱལ་གྱིས་བསམས་པ། བདག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་རྩ་བ་སྤངས་ཏེ་ཡལ་ག་དང་། འདབ་མ་དང་། ལོ་མ་ལ་ཉུག་པར་བྱ། རྒོལ་བ་གང་དག་དང་། མཁས་པར་བགྲང་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་དང་ཉེ་བ་ཡིན་གྱིས། བདག་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་གན་དུ་འགྲོའོ་སྙམ་ནས་བྲམ་ཟེ་སྐར་རྒྱལ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་རྒྱལ་བ་དང་ཚེ་སྤེལ་བ་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ལྷ་བདག་ལ་བླ་མ་ལས་ཡི་གེ་ཉུང་ཤས་ཤིག་བླངས་པ་མཆིས་ཏེ། དེའི་སླད་དུ་ལྷའི་སྤྱན་སྔར་རྒོལ་བ་དག་དང་ལྷན་

“We will see that country yet, Preceptor, if only for a short while. We will bathe on the banks of the river, we will serve the bull among teachers, we will defeat opponents, and we will make a name for ourselves and find our fortune, too. We will go to the Middle Country.”

As the brahmin was attached to his students and his circle of students was small, he said to the young brahmins, “In that case, my sons, let us gather our hides, bast robes, staffs, water jugs, ladles, and bowls and go to the Middle Country.”⁷⁵

Having collected their things, the brahmin set off with the young brahmins for the Middle Country. Along the way, he defeated an opponent in debate, and then bound him to his chariot. He poured ashes from a pot on another’s head. Another steered clear of him like a crow does an archery range. Another received him with parasols, victory banners, and standards. Another made a pledge to become his student. As he went, he vanquished one opponent after another in villages, cities, towns, marketplaces, and hamlets until he reached Rājagṛha.

The brahmin Tiṣya thought, “Why bother pulling off the branches, petals, and leaves while leaving the root? Since all worthy opponents and anyone counted as learned will be close to the king, it is the king I shall see.”

In time the brahmin Tiṣya went to see King Bimbisāra. On arriving, he wished the king success and long life, took a place off to one side, and addressed him: “Your Majesty, from my guru I have received a few teachings. And so