The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 1.259

1.259

ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཞག་གཉིས་སམ་གསུམ་ཞིག་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་རྣམས་བསླབས་ནས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་རི་དགས་ཀྱིས་རི་དགས་མི་སོས། མཉན་ཡོད་རྒྱ་ཆེ་ལ་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ཡབ་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་བསོད་སྙོམས་རྒྱུས་ལ་འཚོ་བར་གྱིས་ཤིག །དེས་སྨྲས་པ། མཁན་པོ་ཇི་ལྟར་བསོད་སྙོམས་རྒྱུ་བར་བགྱི། དེས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ཙམ་ཡང་མི་ཤེས་སམ། ངས་ཁྱོད་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་དེས་དེའི་ཤམ་ཐབས་ནི་སྲད་བུས་བཅིངས། ཆོས་གོས་ནི་ཚེར་མས་གཏུར་ཏེ་བསྐོན། དཔུང་པ་གཡོན་པར་ནི་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་སྣོད་བཞག །དཔུང་པ་གཡས་པར་ནི་ཁར་གསིལ་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་མཉན་ཡོད་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱིས་བྲང་བརྡུངས་ནས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་སུས་ཁྱོད་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ལག་པ་གཉིས་བཅད། དེས་སྨྲས་པ། སྲིང་མོ་ཁྱིམ་པ་ནས་ཁོ་བོའི་ལག་པ་ཆད་དེ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཆད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སུས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་། དེས་སྨྲས་པ། མཁན་པོ་ཉེ་དགའས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། གནས་ངན་ལེན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དེ་མ་གཏོགས་པས་གཞན་སུ་ཞིག་འདི་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅེས་ཟེར་བའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཉེས་དམིགས་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་བྱུང་བ་དེ་ནི་དགེ་སློང་དག་ལག་རྡུམ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་གིས་ལག་རྡུམ་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་མི་བྱ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མི་བྱའོ། །རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ལག་རྡུམ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྐང་རྡུམ་དང་། ལག་སོར་ཟླུམ་པོར་འཇས་པ་དང་། མཆུ་མེད་པ་དང་། ལུས་ལ་རྨ་མཚན་ཅན་དང་། རྒན་ཆེས་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་གཞོན་ཆེས་པ་དག་རབ་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་ནས་དེ་དག་གིས་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་མལ་བཤང་གཅིས་མ་རུང་བར་བྱེད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་མི་བྱའོ། །

and ordination.

After two or three days of teaching him how Dharma practitioners conduct themselves, Upananda said, “Dear sir, game does not eat other game. The whole of Śrāvastī is your field and fatherland, so seek out alms and live on them.”

“Preceptor, how am I to go begging alms?”

“Do you not know even that much? I will show you.”

Upananda tied the handless monk’s under robe on with a cord, fastened his robe up with a pin, placed his begging bowl in the crook of his left arm, and nestled his khakkhara staff in the crook of his right arm. The handless monk had entered Śrāvastī on his rounds when a woman beat on his chest and cried, “Noble one! Who cut off the hands of a renunciant?”

“Sister,” he replied, “my hands were cut off when I was still a householder. They were not cut off after I went forth.”

“Who allowed your going forth?”

“The preceptor Upananda.”

The people said, “Who else but a rogue would allow the going forth of someone like him?”

The monks then asked the Blessed One about it, and the Blessed One thought, “All those shortcomings ensue from the monks allowing the going forth of those without hands.”

Then the Blessed One decreed, “Monks, in light of this, monks should not allow going forth, nor grant ordination, to those who are missing hands. A breach occurs if you allow their going forth and grant them ordination. Just as it is so for persons whose hands have been cut off, it is also so for persons missing a leg, persons with hands of webbed fingers, persons with no lips, persons whose bodies have been branded, scarred by a whip, or tattooed,²⁰⁰ or the very old. Monks, if you allow the going forth of those who are too young, they will spoil the saṅgha’s bedding with urine and feces.” The Blessed One decreed, “Their going forth should not be allowed either.”