The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 1.28

1.28

སྦྱིན་པ་དང་། ལེན་པ་ལ་མཁས་པའི་བྲམ་ཟེ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཕ་རོལ་དུ་སོན་པ། མེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པས་རང་གི་སྨྲ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ། གཞན་གྱི་སྨྲ་བ་ཚར་གཅོད་ནུས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེས་ཕས་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་སློབ་ཏུ་བཅུག་ནས་དེས་ལོ་བརྒྱད་གཉིས་ཀྱིས་དབང་པོའི་བརྡ་སྤྲོད་པ་བཀླགས་ནས་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཕ་དང་ལྷན་ཅིག་རིག་བྱེད་འདོན་པར་བྱེད་པ་ན་སྨྲས་པ། ཡབ་སྨྲས་པ་འདིའི་དོན་ཅི་ལགས། བུ་ཁོ་བོས་ཀྱང་སྨྲས་པ་འདིའི་དོན་མི་ཤེས་ཏེ་འདི་ལྟར་གསང་ཚིག་གི་གཞི་འདི་དག་ནི་སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བསྒྲགས་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ད་ལྟར་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་སྒྲོགས་ཤིང་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཡབ་གསང་ཚིག་གི་གཞི་སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བསྒྲགས་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་གང་དག་ད་ལྟར་བྲམ་ཟེ་རྣམས་རྗེས་སུ་སྒྲོགས་ཤིང་རྗེས་སུ་རྗོད་པ་དེ་དག་དོན་མ་མཆིས་ལགས་སྙམ་མམ། ཅི་འདི་ལྟར་སྨྲས་པ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ལགས་སོ། །སྨྲས་པ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ལགས་སོ། །བྲམ་ཟེ་སྐར་རྒྱལ་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཡིད་དགའ་ནས་བསམས་པ། བུས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕའི་གཞུང་སྲོངས་པར་བྱ་བའམ། ཁྱད་པར་ལྷག་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་འདིས་ནི་བདག་པས་ཁྱད་པར་ལྷག་པར་རྟོགས་སོ་སྙམ་ནས། དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བྲམ་ཟེའི་གསང་ཚིག་དག་ཀློག་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེས་ཡིད་དགའ་ཞིང་དགའ་བས་དེ་ཉིད་ལ་གཏད་དོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ཉེ་རྒྱལ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བྲམ་ཟེའི་གསང་ཚིག་དག་ཀློག་ཏུ་འཇུག་པ་ན་དེས་རིག་བྱེད་རིང་པོ་རིང་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཐུང་ངུར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། །རིག་བྱེད་ཐུང་ངུ་ཐུང་ངུ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རིང་པོར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཕྲི་ཞིང་དོན་དང་ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ།། །།འདུལ་བ་གཞི། བམ་པོ་གཉིས་པ། གྲོང་ཤིང་ཐགས་ཅན་ན་བྲམ་ཟེ་མདུན་ན་འདོན་

giving, and receiving. The Vedas and the limbs of the Vedas were entrusted to him, and with his blazing intelligence he could illuminate his own assertions and vanquish those of others.

His father made him study all fields of knowledge, and thus by the age of sixteen he had studied the Aindra school of grammar and could vanquish all opponents.

At another time when he was reciting the Vedas with his father, he asked, “Father, what is the meaning of this statement?”

“Son, even I do not know the meaning of this statement. But these sacred mantra⁸² have been recited with praise, sung, and furnished by past sages. Nowadays brahmins simply recite and repeat them.”

“Father, do you think there is no meaning to these sacred mantra, which have been recited with praise, sung, and furnished by past sages, but nowadays are simply recited and repeated by brahmins? This is what such statements mean,” and he proceeded to explain.

Tiṣya was delighted and in his delight thought, “This is what a son should do: he should carry on his father’s tradition or develop his insight even further. Were he to accomplish only this, this brahmin boy’s insight would surpass my own.”

He shared this insight with the five hundred young brahmins he was teaching to recite brahmanic mantras and they too were delighted and happily turned to Upatiṣya. When the young brahmin Upatiṣya taught the five hundred young brahmins to recite brahmanic mantras, he summarized the longer Vedas, abridging their words and phrases, and expanded on the shorter Vedas, explaining their meaning and etymologies.

In the village of Kāṣṭhavāṭa, there lived a royal priest